Saturday, April 16, 2005

QUO VANTIS ΚΟΣΜΕ;

Τί είμαστε άραγε; Όλα τελειώνουν τοσο ασήμαντα και άδοξα για εμάς. Γιατί δε μπορούμε να ζήσουμε ειρηνικά σε κάποιο λιβάδι και ο κάθε ένας από εμάς να κάνει αυτό που πραγματικά θέλει; Το ξέρω πως από την αρχαιότητα όλοι μιλούν για την ιδανική κατάσταση ζωής, ατομικές ελευθερίες, δικαιώματα ζωής κλπ αλλά αυτοί δεν έζησαν στο τώρα. Κανείς δεν έζησε όχι μονο στο τώρα αλλά και στην κατάσταση την οποία διασχίζω εγώ την δεδομένη αυτή χρονική στιγμή. Αυτό γιατί αφ’ενός οι καταστάσεις, η κοινωνιά, τα δεδομένα, οι συνθήκες, η ζήτηση, οι επιθυμίες, τα πάντα μεταβάλλονται συνεχώς εις τους αιώνας των αιώνων και αφ’ ετέρου γιατί το υποκείμενό μου, έχει ζήσει και σκεφτεί εντελώς διαφορετικά από τον οιονδήποτε, όπως και ο οιονδήποτε από τον οιονδήποτε για να μην παρεξηγούμεθα. Κι εμένα δε μ’αρέσει αυτό που βλέπω γύρω μου. Πολέμοι, διαβάσματα, διπλώματα, κακίες, ρουσφέτια, μίζες, αλλάξοκωλιές, παγκόσμια αγορά, εμπόριο σκατά... σκατά... σε κάνουν να παραλληρείς να πεθαίνεις μέσα σου 100 φορές. Να νιώθεις την Ψυχή σου να σφίγγεται... με θλιψη αλλά και φόβο ξεκινάς αυτό το αβέβαιο ταξίδι στη ζωή. Σε μία ζωη. Κι αυτή δεν είναι τόσο μεγάλη ωστε να χωρέσει όλες τις αυτοδημιούργητες με καταστροφική μανία καταστάσεις ιντερνετ τηλέφωνο, δουλειές, λύπη, σκοτωμοί κλπ... Δεν έχουμε χρόνο για όλα αυτά. Πρέπει να είμαστε ψύχραιμοι απέναντι σε όλα όσα συμβαίνουν; Η πρέπει να το σκεφτούμε και να καταρρεύσουμε πλήρως; Σουρχεται να φλιπάρεις! Όλη η ανθρωπότητα βασίζεται σττον κωλοδυτικό πολιτισμό σε μία αηδία, μια τεχνιτή βλακεία του μυαλού τους... σκατά κοκακολίτσες πίτσι πίτσι μαλακιούλες, παιχνίδια βιομηχανικά, τσίχλες, πισίνες, αηδίες που σου προκαλούν βδελυγμία. Σκατά που μεγαλώνοντας ενσωματώνονται και γίνονται μέρος του εαυτού μας, δίχως αυτά η επιβίωσή μας είναι μάλλον απίθανη... Μακάρι τα πράγματα να ήταν λίγο διαφορετικά. Μακάρι να μην ήταν τόσο επιθετικά, τόσο επιβλητικά, τόσο δύσκολα, τόσο διεστραμμένα, τόσο τεχνητά και ψεύτικα. Μακάρι κάθε φορά που σκεφτόμουν τη ζωή πάνω σε αυτόν τον πλανήτη να μη γερνούσε το πρόσωπό μου κατά δέκα χρόνια. Μακάρι να άστραφτε από νεότητα, χαρά, ευτυχία, να ξεχύλιζε από ελπίδα και να ακτινοβολούσε αισιοδοξία... το τραγικό συνίσταται στην καθαρήη αλήθεια της παρακάτω πρότασης: χαμογέλα... αύριο τα πράγματα θα είναι χ ε ι ρ ό τ ε ρ α !!!

Wednesday, April 06, 2005

ΕΣΥ! (που παράγεις CO2, εχθρέ του πλανήτη ΜΟΥ!)

Η ζωή ανθεί στη Γη εδώ και 4 δισεκατομμύρια χρόνια. Χωρίς την ύπαρξη της ατμόσφαιρας οργανισμοί όπως ο άνθρωπος δε θα ήταν δυνατόν να δημιουργηθούν ποτέ. Η αλήθεια είναι πως σε αυτόν το θαυμαστό μηχανισμό που περιβάλλει τη Γη, χρωστούμε τη δημιουργία μας και τη μετέπειτα εξέλιξή μας.

Η Γη λειτουργεί σαν ένας τεράστιος καυστήρας που τροφοδοτείται από τον ήλιο. Η διατήρηση της θερμοκρασίας σε σταθερά επίπεδα είναι αυτό που μας κρατά ζωντανούς. Καταλαβαίνουμε πως η εύρυθμη λειτουργία των οικοσυστημάτων, καθώς και η αποφυγή οιωνδήποτε περιβαλλοντικών βλαβών είναι βασικές προϋποθέσεις βιωσιμότητας των οργανισμών.

Όλα λειτουργούσαν σωστά, χωρίς να ξεπερνούν τα όρια και τις αντοχές του πλανήτη. Παρ’ όλες τις αυξομειώσεις των αερίων που επηρεάζουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η Γη, έως το 19ο αιώνα περίπου, κατάφερνε να διατηρεί έως ένα βαθμό την εύθραυστη ισορροπία της ατμόσφαιρας[i]. Με την έκρηξη της βιομηχανικής επανάστασης, ο άνθρωπος άρχισε να λεηλατεί τον πλανήτη προς ανεύρεση καύσιμων υλών. Θα ήταν υπερβολικό να ισχυριστούμε πως η ανθρώπινη δραστηριότητα άρχισε να επιβαρύνει το φαινόμενο του θερμοκηπίου από το 1ο μισό του 19ου αιώνα. Ανέκαθεν ο άνθρωπος συνέβαλλε στην αύξηση επιβλαβών για την ατμόσφαιρα ουσιών, με τη διαφορά ότι τα επίπεδα εκπομπών ήταν τόσο χαμηλά, ώστε επέτρεπαν την αναζωογόνηση της ατμόσφαιρας. Παρά ταύτα, η βιομηχανική επανάσταση σηματοδοτεί για πολλούς την έναρξη της καταστροφής ή καλύτερα τη βίαιη ταραχή της ισορροπίας.

Με τη βιομηχανία να δεσπόζει, και την αγροτική και γενικότερα απλή ζωή να χάνει μονίμως έδαφος, άνθισε η αστυφιλία και ως λογικό παρεπόμενο αυξήθηκαν κατά πολύ τα προβλήματα. Οι πόλεις, με τον καιρό, άρχισαν όχι μόνο να πληθαίνουν αλλά και να αυξάνουν τον πληθυσμό τους. Οι άνθρωποι, έρμαια της καταναλωτικής κοινωνίας, αφήνουν πια πίσω τους τοξικά νέφη να απλώνονται παντού σαν πανούκλα. Η εφεύρεση του βενζινοκίνητου αυτοκινήτου γύρω στο 1900 ήταν ίσως το αποκορύφωμα. Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα από τις εξατμίσεις και τους καταλύτες, οι οποίοι αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται με τρομακτικούς ρυθμούς, χειροτερεύουν κατά πολύ την κατάσταση στην ατμόσφαιρα.

Οι πρώτες παρατηρήσεις για αύξηση της μέσης θερμοκρασίας της Γης (οφειλόμενη στην ανθρώπινη δραστηριότητα) βγαίνουν στην επιφάνεια τη δεκαετία του 1970. Η ανθρωπότητα δεν αντιδρά, δεν ευαισθητοποιείται, δεν κατανοεί καν τη σοβαρότητα της κατάστασης. Οι προειδοποιήσεις από τους ελάχιστους εναπομείναντες σκεπτόμενους πολίτες χτυπούν σε τοίχο και επιστρέφουν θρυμματισμένες. Οι εκφραστές των εθνικών, υπερεθνικών και κυρίως οικονομικών συμφερόντων, προωθούν την αλόγιστη ανάπτυξη, αρνούνται να προσανατολίσουν την τεχνοεπιστήμη, διαψεύδουν την απειλή και αμφισβητούν τις συνέπειες της καταστροφής. Εν ολίγοις, οι επικρατούσες αντιλήψεις και πρακτικές της χωρίς σύνορα ανάπτυξης γεννιούνται μέσα σε ένα κοινωνικό σύστημα που πρόσφατα δομήθηκε, ονόματι καπιταλιστικό, του οποίου αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση ύπαρξης. Εν έτει 2005, η Γη και οι κάτοικοί της απειλούνται με σοβαρές παγκόσμιες κλιματολογικές αλλαγές ή με πλήρη καταστροφή της ατμόσφαιρας. Το κλίμα αλλάζει... κάτι φοβερό συμβαίνει. Τα σενάρια για το προσεχές μέλλον είναι καταστροφικά. Η άνοδος της θερμοκρασίας τα επόμενα χρόνια θα λιώσει τους πάγους των πόλων, η στάθμη της θάλασσα θα ανέβει και θα πλημμυρίσει τις παράκτιες περιοχές του πλανήτη. Οι χώρες του Ειρηνικού έχουν ήδη αρχίσει να μετατρέπονται σε κόλαση, ο ήλιος «σκοτώνει», οι ξηρασίες γίνονται εντονότερες και ολοένα πιο αισθητές. Μα η καταστροφική μανία του ανθρώπου δε σταματά πουθενά. Δεν πτοείται ούτε απ’ τη σκέψη ότι αν δε βρέξει στο Middle-West των ΗΠΑ, η μισή ανθρωπότητα θα μείνει χωρίς ψωμί, ή ότι αν οι μουσώνες δε σπάσουν το τείχος του CO2 και του CH4 που σκεπάζει την ατμόσφαιρα, η Ασία θα πεθάνει της πείνας! Ακόμη και με την πιθανότητα κατάρρευσης του Golf Stream να μεγαλώνει, με επακόλουθο τη μετατροπή της Ευρωπαϊκής ηπείρου σε τοπίο παγετωνικής περιόδου, εμείς οι άνθρωποι αρνούμαστε να σταματήσουμε την πορεία προς τη μαζική εξόντωση του πλανήτη.

Μπορεί άραγε η πορεία της ανθρωπότητας να αναστραφεί; Η ανθρωπότητα άλλαξε πολλές φορές στην ιστορία. Βγήκε από την άγνοια και το σκοταδισμό, αναγεννήθηκε, ανασχημάτισε τα εδάφη της με παγκοσμίου πολέμους, επηρεάστηκε από ιδεολογικά ρεύματα. Ποτέ ωστόσο ο κίνδυνος δεν ήταν τόσο μεγάλος. Προσπάθειες για πλήρη μεταμόρφωση της κοινωνίας σε κάτι πιο ανθρώπινο και πολιτισμένο, γίνονται. Αλλά είναι αυτός ο τρόπος για να γλιτώσουμε από το κακό;

Αν το τελευταίο παρομοιαστεί με ένα δέντρο, τότε θα μπορούσαμε να πούμε πως το μόνο που κάνουμε είναι να το κλαδεύουμε. Το κακό πρέπει να κοπεί από τη ρίζα του. Δεν αρκούν οι συζητήσεις πάνω στο πρόβλημα. Οι περιβαλλοντικές πολιτικές των κρατών κρίνονται ως ανεπαρκείς. Είναι πρόδηλο πως μόνο η λήψη δραστικότατων μέτρων θα μπορούσε να ανατρέψει την κατάσταση. Πρώτο βήμα, τι άλλο από την πλήρη συνειδητοποίηση του μεγέθους του προβλήματος μέσω της πληροφόρησης, των ΜΜΕ και πρωτίστως της παιδείας. Δεύτερο βήμα, η σωστή αξιοποίηση της τεχνολογίας και της επιστήμης προς ορθή καταπολέμηση του κινδύνου. Να χρησιμοποιήσουμε δηλαδή τα προηγμένα μέσα που διαθέτουμε, με τρόπο που να βοηθά το ήδη σοβαρά τραυματισμένο περιβάλλον, μεγαλώνοντας έτσι την πιθανότητα αποφυγής της καταστροφής. Τέλος, για να μην υπερθεματολογούμε, θα ήταν άκρως αποτελεσματικό να καταλάβει όλη η ανθρωπότητα πως όχι μόνο πάσχει από παραλογισμό, αλλά και ότι αυτός ο τελευταίος έχει φτάσει σε παροξυσμό. Η οικονομική φιλοσοφία των σύγχρονων κοινωνιών το φανερώνει άλλωστε πέρα από κάθε αμφιβολία: καταστρέφουμε τον πλανήτη για την απόκτηση πλούτου, μέρος του οποίου καταναλώνουμε, για να περιορίσουμε τις ζημιές, ούτως ώστε να συνεχίσουμε να τον καταστρέφουμε!

Είναι καθήκον μας απέναντι στη μητέρα φύση να σταματήσουμε να τρέφουμε αυταπάτες πως «όλα θα πάνε καλά» ή πως η καταστροφή απέχει τουλάχιστον έναν αιώνα από σήμερα, διότι ιδού η πραγματικότητα:

Τα δάση πεθαίνουν, οι θάλασσες πεθαίνουν, τα ζώα πεθαίνουν και τα ανθρώπινα όντα θα πρέπει να ετοιμάζονται να ζήσουν μόνα τους, αυτόχειρες κατακτητές ενός πλανήτη που πλησιάζει στο τέλος του.



[i] Πρέπει να διευκρινιστεί ότι το κλίμα της Γης δεν είναι σταθερό σε γεωλογική κλίμακα. Κατά καιρούς είχαμε παγετώδεις περιόδους , περιόδους υπερθέρμανσης και περιόδους «κανονικού» κλίματος όπως η σημερινή, χωρίς όμως η ανθρώπινη δραστηριότητα να έχει συμβάλλει σε αυτές τις κλιματολογικές αλλαγές.

Saturday, April 02, 2005

Η πλειοψηφία... έχει πάντα άδικο

Πόσοι χιλιάδες τρόποι να αποδείξει κανείς τα περαιτέρω! Θα μπορούσαμε να γράφουμε μέχρι να πεθάνουμε... Μα δε χρειάζεται -σαφέστατα και δε χρειάζεται, ΔΙΟΤΙ θα χρησιμοποιήσουμε ορθή λογική. Πώς είπατε; Παραδείγματα από την Ιστορία; Μυριάάάάδες... Η πιο τρανή απόδειξη παρά ταύτα είναι η τωρινή κατάσταση στην οποία έχουμε άπαντες οίοι μειοψηφούμε περιέλθει...

Μα, αρκεί να κοιτάξει κανείς γύρω του. Και να τυφλωθεί απ' τη λάμψη της δημοκρατίας. Μόνο που η λάμψη αυτή μας καίει τα σωθικά! Ζούμε σε μία μπατσοκοινωνία, αποτέλεσμα των παρελθοντικών αποφάσεων του Δήμου. Σωματικώς, είμαστε κλεισμένοι σε χρυσά κλουβιά και πνευματικώς, όπου ευτυχώς είμαστε ασφαλείς από το μαστίγιο της Νομοθεσίας και το μεγάλος "μάτι" της Δικαιοσύνης, πιεζόμαστε από ψευδείς αντιλήψεις, που δείχνουν ηθικά σωστές, μόνο και μόνο επειδή η γ@μημένη πλειοψηφία τις αποδέχεται και τις επικροτεί!

Έχουμε καταντήσει έρμαια της δημοκρατίας, της πλειοψηφίας, της ΜΑΖΑΣ, η οποία οδηγάει με 40 χιλιόμετρα την ώρα, ΤΕΡΜΑ(!) αριστερά και δε μπορείς να την προσπεράσεις και να πας μπροστά γιατί είναι τόσο καθυστερημένη, ώστε να έχει προσαρμόσει την ταχύτητά της σε εκείνη του βυτιοφόρου που κινείται ακριβώς δίπλα, στη ΔΕΞΙΑ ΛΩΡΙΔΑ!! Τόσο ανάπηρη -διανοητικώς- είναι αυτή η κοινωνία, αυτή η πλειοψηφία, που μπαίνει στα ασανσέρ των αναπήρων στο μετρό κι αφήνει τους πραγματικά ανήμπορους στα καροτσάκια τους να περιμένουν! Αυτοί οι άνθρωποι που το κάνουν αυτό, αυτή η πλειοψηφία των ανθρώπων δαύτων, των λιλιπούτειων και τιποτένιων πλασμάτων, δεν ακούνε καν τις ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟΤΑΤΕΣ σαν παράσιτα μέσα στον εγκέφαλό σου ανακοινώσεις που παίζουνε κατ' επανάληψη και τονίζουν πως "οι ανελκυστήρες χρησιμοποιούνται μόνο από άτομα με ειδικές ανάγκες"!

Όλη αυτή η μμμάζααα λοιπόν, που χύνεται σαν βρώμα μέσα στις ξεχωριστές μας υπάρξεις ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ! Η πλειοψηφία έχει πάντα άδικο και πρέπει να με πιστέψετε σ' αυτό, διότι ορθολογικώς -πάντοτε- σκεπτόμενη, δεδομένου ότι είμαι η μειοψηφία...

Ε Χ Ω Δ Ι Κ Ι Ο