Saturday, June 11, 2005

Welcome to reality

Ήθελα να γράψω από το μεσημέρι. Μου λείπει ο έρωτας. Μου η λείπει η επικοινωνία. Μου λείπει το γέλιο. Μου λείπουν οι φίλες. Δεν έχω κανένα να πάρω τηλέφωνο. Δεν έχω τίποτα να σκεφτώ και να αναγαλλιάσει η καρδούλα μου. Κοντεύω ένα χρόνο που την έχω κλειστή και μόνο όταν πονάω πολύ την ανοίγω για να βγουν λίγα δάκρυα. Ένας βουβός λυγμός. Μια στιγμή αδυναμίας. Για ένα λεπτό επιτρέπω στον εαυτό μου να διαπιστώσει τα χάλια του. Νιώθω πολύ μόνη. Νιώθω πως για μένα υπάρχω μόνο εγώ. Εγώ υπάρχω για μένα. Είμαι μέσα μου κι έξω απ' τον εαυτό μου. Εγώ με περιβάλλω, εγώ με φροντίζω, εγώ με συμβουλεύω, εγώ με παρηγορώ. Για μένα κλαίω και μόνο εγώ με στεναχωρώ. Δεν υπάρχει κανείς για μένα. Εγώ υπάρχω για τους άλλους. Εγώ θυσιάζομαι, εγώ στεναχωριέμαι, εγώ μένω πίσω μόνη και καταπογοητευμένη. Κανένας δε με βοηθάει. Κανένας δε με πιάνει απ' το χέρι να με οδηγήσει στο φως. Είμαι μόνη σ' ένα παγωμένο μαύρο τοπίο. Κοντεύω να τρελαθώ. Είμαι τόσο ψύχραιμη μ' όλο αυτό το ΧΑΟΣ που κοντεύω να τρελαθώ. Κανείς δεν ξέρει τι σκέφτομαι. Κανείς δε νοιάζεται. Κανέναν δεν ενδιαφέρει η ΑΘΛΙΑ, άθλια, ύπαρξή μου. Όλοι έχουν κάποιον. Εγώ δεν έχω παρά εμένα. Κανείς δε με θέλει στη ζωή του. Κοντεύω να τρελαθώ. Όλα είναι τόσο μα τόσο παράλογα. Ο καθένας έχει κάποιον. Εγώ δεν έχω τίποτα. Είναι όλα τόσο θλιβερά και απογοητευτικά. Τόσο σκοτεινά και μαύρα. Τόσο απελπισμένα, τόσο αποθαρρυντικά. Δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει. Όσο το προσπαθώ τόσο τρελαίνομαι. Θέλω να μείνω μόνη, να μη βλέπω άλλα όντα, να μην ξέρω άλλα όντα. Θέλω να 'μαι μόνη μου. Θα συμβιβαστώ πιο εύκολα. Δε μ' αρέσει αυτό που κάνω. Δεν ξέρω ποια ήμουν, πώς έγινα, πώς θα καταντήσω. Είμαι μόνη. Μόνη μ' εμένα. Εμένα, δε με ξέρω. Εγώ, δε θέλω και ούτε μπορώ να με μάθω, να καταλάβω το εμένα και να τα συμβιβάσω. Τίποτα δε μετρά. Κανείς δεν ξέρει ποια είμαι. Είμαι πολύ δυστυχισμένη. Θέλω να βρω κάποιον εκτός από εμένα, που να μ' αγαπάει όσο δεν αγαπάω εγώ τον εαυτό μου.

Τόσο μόνη. Τόσο αβοήθητη. Τόσο για κλάματα, για οίκτο, για λύπηση. Μα δεν υπάρχει κανείς να με οικτίρει ή να με λυπηθεί, κανείς να κλάψει για μένα. Τόσο μα τόσο μόνη. Τόσο καλή, τόσο ψυχούλα...


*made in China

Tuesday, June 07, 2005

Mercy, Ω , ΜΕRCY !!!

Αν κάτι πάει στραβά...τότε μάλλον είμαι εκεί τριγύρω.
Έχω μία τρισάθλια και γ@μημενη γκαντεμιά κολλημένη σα τσίμπουρα πάνω μου, από τότε που γεννήθηκα.
Τα νεύρα μου είναι απερίγραπτα, τόσο, που αν μου έδινε κανείς ένα αυτόματο θα καθάριζα επί τόπου όλα τα ηλίθια υποκείμενα που ΜΙΑ ΖΩΗ συνεισφέρουν και ενδυναμώνουν αυτή τη γκαντεμιά που με δέρνει!
ΛΟΙΠΟΝ!!!!!!!!!!!!!!
Διαβάζω εδώ και 3 χιλιετίες μία υπερτεράστια χοντρομαλακία που ακούει στο όνομα ΠΑΙΓΝΙΑ.
Ομολογουμένως, είναι τόσο σπασαρχίδικη θεωρία όσο και ενδιαφέρουσα, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία μπροστά στην ύψιστη νοημοσύνη (χα!) του ατόμου που προσέγγισε ένα τόσο περίπλοκο και γιγαντιώδες φαινόμενο με μαθηματικούλια 2ας Λυκείου.

Γερνάω, μαραίνομαι, σαπίζω πάνω από αυτό το τρισάθλιο μάθημα και ως ανταμοιβή, παίρνω μία δροσερότατη και φρεσκότατη καφέ-πράσινη κουράδα στη μούρη!

Το ξέρατε ότι για να μπορεί κανείς να χειριστεί μία διεθνή διένεξη (του στύλ κρίση Κούβας) πρέπει όπως και δήποτε να ξέρει ότι ο Mister Θουκυδίδης πριν από 2 000 χρόνια είπε "Ο καλύτερος τρόπος για να εξυπηρετεί κανείς τα συμφέροντά του είναι να κάνει όσο το δυνατόν λιγότερα σφάλματα" ;

Εγώ δεν το ήξερα.

Νόμιζα ότι το είχε πεί κανένας πορωμένος Κίσσινγκερ και απάντησα αυτό.

Γι αυτό απέτυχα.

Τώρα όμως που το έμαθα έχω να πω:
1.Σώπα ρε μαλάκα Θουκυδίδη, δε σκεφτόμαστε ορθολογικά enough ώστε να το σκεφτούμε μόνοι μας, η συνεισφορά σου στις διεθνείς σχέσεις ήταν τεράστια, δηλαδή τί θα κάναμε χωρίς εσένα!
2. Το τρισάθλιο ανθυπολεκτορίδιο καλά θα κάνει να μάθει σοβαρά μαθηματικά αν θέλει να εξηγήσει διασυστημικές διενέξεις και παίγνια ν-προσώπων. Επίσης οφείλει -αν δεν απατώμαι- να ρωτάει πράγματα σχετικά με το μάθημα και όχι επειδή του την κάρφωσε η αρχαία Ελλάδα να μας τη χώνει στον κώλο σε κάθε εξεταστική!
ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ με τους αρχαίους, δεν τα ανακάλυψαν ΟΛΑ αυτοί!

Αν ήμουν σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου θα είχα περάσει το μαθηματάκι..αδικία ε;;;
Το ξέρω...

Monday, June 06, 2005

ΕΞΑΡΤΗΣΗ...!



Δεν ήθελα να καταγράψω κάτι σημαντικό
, αλλά είμαι τόσο υπερευτυχισμένη που δεν κρατιέμαι να μην το μοιραστώ μαζί σας!

Σήμερα λοιπόν, η πρώτη δουλειά της εβδομάδας ήταν να πάω ΣΤΟ βιβλιοπωλείο με μόνο σκοπό να ξοδέψω το μισό μηνιάτικο στην αγορά τριών τόμων super duper ηρωικής φαντασίας!

Είχα τέτοια λύσσα, ώστε παρ' όλο που κοιμήθηκα ένα τρίωρο, στις 9 το πρωί το μάτι μου γαρίδα!

Και μπορεί να μην έβλεπα μπροστά μου από τη νύστα, αλλά το δρόμο για τα πολυπόθητα βιβλία τον βρήκα!
Μα δε γινόταν αλλιώς, έπρεπε να ταϊσω το βρωμερό τερατάκι μέσα μου, που είχε αρχίσει να νιώθει μέρες τώρα τα συμπτώματα της απεξάρτησης!

Και φτάνω που λέτε -με καρτούν έμοιαζα έτσι όπως έκανα- μπροστά από το ονειρεμένο ράφι...

Πάνω του ήταν απλωμένα τα υπερλαχταριστά βιβλιαράκια μου και περίμεναν, μέρες τώρα, μοναχούλια τους, να τα αγοράσω...

Σηκώνω αργά και σταθερά το δεξί μου χέρι, λίκνισα με ανατριχιαστικό τρόπο τα δάχτυλά μου και άρχισα να τα χαϊδεύω λες και ήταν χρυσάφι!

Στα αυτιά μου ήχησαν επιφωνήματα και μικρές κραυγές ικανοποίησης, ευχαρίστησης και ανακούφισης...επιτέλους η δίψα μου επρόκειτο να σβήσει!

Αυτό ήταν! Το τερατάκι πήρε τη δόση του, το βιβλιοπωλείο τα γράπωσε και εγώ είμαι ο πιο ευτυχισμένος και πλέριος άνθρωπος του κόσμου!

p.s. η ζωγραφιά απεικονίζει το δικό μου tree of knowledge...

Friday, June 03, 2005

Επρός πρόβατα!




Μπράβο σας, έτσι, εμπρός για την πορεία της καταστροφής σας...η Ένωση βγήκε από κάτι τόσο νεκρό και παγωμένο όσο το τσιμέντο..και άνθισε, έδειξε σθένος και αποφασιστικότητα, θέλησε να φτάσει μέχρι τα άστρα! Για χάρη μας...μα το ποιμνίο ξέχασε σιγά σιγά τους πεθαμένους, πάτησε πάνω στη θυσία τους, γέλασε ειρωνικά μπροστά στον εφιάλτη τους και αποφάσισε να αλλάξει πορεία..
Κι έτσι , με οδηγό την άγνοιά σας πορεύεσθε σήμερα προς το τέλος σας, που στα μάτια σας είναι μία απαστράπτουσα λάμψη και πίσω της κρύβεται η ελευθερία σας!
Μα δεν είναι τίποτε άλλο από το θάνατό σας. Ο εγωισμός και η ηλιθιότητά σας είναι αυτά που σας προκαλούν την ψευδαίσθηση της σωτηρίας.
Θα καταλήξετε πάλι στην παγερή αίσθηση του θανάτου, στον τρόμο για επερχόμενο κίνδυνο, στον εφιάλτη του πολέμου...Γυρίζετε την πλάτη σας στο ΕΥΡΩΣΥΝΤΑΓΜΑ μόνο και μόνο για να βιαστείτε να ταράξετε ισορροπίες στο διεθνές σύστημα.
Εγώ θέλω το Σύνταγμα γιατί αφενός καταλαβαίνω τη χρησιμότητά του και αφετέρου διότι θέλω σταθερότητα, ασφάλεια, ευκαιρία για μία πιο μακροχρόνια ειρήνη.
Οι υπόλοιποι, απλά έχετε χάσει το σανς διότι επιθυμείτε την ΈΝΩΣΗ βραδύστροφη και δυσκοίλια σαν εσάς!
ΞΕΡΩ, ΞΕΡΩ, είμαι κακιά και βρίζω τους πάντες, λέγοντας μαλακιες και κουκουρουκου πράγματα...
Εγώ θα σας δώσω την πραγματική - ίσως- εκδοχή και θα σας πώ ότι ΑΠΛΑ η αλήθεια πονάει!

*επιχειρήματα δε σας δίνω γιατί είμαι σίγουρη πως κανένας δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβει τους λόγους για τους οποίους ένα ΕΥΡΩΣΥΝΤΑΓΜΑ είναι η σωτήρια λέμβος της ηπείρου.-εκτός και αν το μελετήσει επιμελώς...
:))

Mister Murphy, you forgot sth

Θα ήθελα απλά να προσθέσω σ' αυτήν την περίφημη συλλογή των Νόμων του Murphy, κάτι το οποίο, κατά την ταπεινή μου άποψη θα έπρεπε να δεσπόζει στις πρώτες σελίδες -sorry Mr. Murphy.

Δε μπορώ να καταλάβω με τίποτα γιατί ΚΑΘΕ φορά που είναι κάποιος εγχειρισμένος τα ΠΑΝΤΑ γύρω του μετατρέπονται σε ΜΑΓΝΗΤΕΣ -με υψηλή νοημοσύνη, παρακαλώ!- διότι θεωρούν το σημείο της εγχείρησης το ταίρι-μαγνήτη τους και πάνε όλα να προσκολλήσουν εκεί, με τέτοια μανία, τέτοια λύσσα, που πραγματικά σε κάνει να υποφέρεις! Επομένως το κατατάσσω στα "η ζωή είναι άδικη" και "αν κάτι είναι να πάει στραβά θα πάει" και τέλος πάντων σε όλους αυτούς τους απαίσιους Νόμους του Murphy που δυστυχώς ισχύουν για όλους εμάς:

Όταν είναι να εγχειρισθείς...θα εγχειρισθείς.

Αμέσως μετά την εγχείρηση, παρ' όλο που πονάς... θα πονέσεις περισσότερο...

Αν είσαι τυχερός... θα πονέσεις πολύ περισσότερο και δε θα κοιμηθείς καθόλου τα επόμενα βράδυα.

Αν είσαι άτυχος, τότε ακόμα και στο πιο απίθανο σημείο του σώματός σου να έχεις έστω και μία τρυπίτσα που να σε πονάει σαν διάολος όταν την αγγίζεις, όλοι οι άνθρωποι, όλα τα αντικείμενα, όλοι οι άνθρωποι που εκτοξεύουν αντικείμενα καθώς και τα αντικείμενα από μόνα τους, βρίσκουν το δρόμο τους για εκείνο το μικροσκοπικο σημείο και του δημιουργούν αλύπητο και εξωφρενικά ανυπόφορο πόνο.

Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά καταλήγεις και να κουμπώνεις τα Xefo σαν καραμέλες με αποτέλεσμα να σου τρυπάει το στομάχι και να μη μπορείς να καπνίσεις ένα στριφτό της προκοπής!!!!!!!!

Άντε τώρα...