Tuesday, December 20, 2005

Σιχαμερά μιάσματα


Αν υπάρχει κάτι που να αντιπαθώ σφόδρα σε αυτή τη ζωή, είναι οι ΓΚΟΜΕΝΕΣ. Όχι οι γυναίκες, μόνο οι γκόμενες. Για μένα υπάρχουν οι άντρες, οι γυναίκες και οι γκόμενες.
Τις απεχθάνομαι. Όταν συναναστρέφομαι με μία γκόμενα το πρώτο και τελευταίο πράγμα που έχω στο μυαλό μου είναι να την σπάσω στο ξύλο (όχι που θα πλήρωνα τζάμπα να διδαχτώ καρατέκα!).
Και δεν είναι μόνο μία κατηγορία ρε γμτ! Χωρίζονται σε αρκετές γκκομενοκατηγορίες, η μία πιο σπαστικιά από την άλλη.
Οι λιγότερο ενοχλητικές είναι αυτές που το μόνο πράγμα που υφίσταται στο μυαλουδάκι τους είναι το τί χρώμα βρακάκι θα φορέσουν το επόμενο πρωί.
Οι πιο μaλακισμένες είναι αυτές που ονειρεύονται ότι όποιος άντρας τις βλέπει θέλει να τις γaμήσει.
ΓΚΟΜΕΝΕΣ.
Τί απαίσια όντα! Αμαυρώνουν το γυναικείο φύλο με τις μaλακίες τους. Και σας πληροφορώ έχουμε και τέτοιες στην μλογκόσφαιρα. Παντού υπάρχουν! Όπου και να στραφεί κανείς συναντάει γκόμενες. Σηκώνεις πέτρα και από κάτω ξεπηδάνε ένα εκατ πανηλίθιες γκόμενες, η μία πιο κότα από την άλλη.
Γκόμενες...αυτές οι μaλακισμένες φταίνε για όλα.
Αυτές έφεραν το φεμινισμό εκεί που βρίσκεται τώρα.
Αυτές πληρώνουν τα μαλλιοκέφαλά τους για να γίνουν όμορφες, με αποτέλεσμα να θέλω εγώ να κόψω τα μαλλιά μου, να αγοράσω μία μάσκαρα και απαιτούνται πάνω από 100ευρώ. Ε ποτέ!
Αυτές κουνιούνται σε όποιον βρουν μπροστά τους με αποτέλεσμα ο έρωτας να έχει γίνει διαστροφή.
Γκόμενες, τρελοκaυλίτσες, που δε σέβονται τίποτα όταν την πέφτουν στον γκόμενό σου ακριβώς στο 1 μέτρο, δίπλα σου!
Βδελυγμία!!!!
Σιχαμερές στοκίνες, ονειρεύεστε ότι όλοι οι άντρες σκέφτονται με βάση το γaμήσι.

ΌΧΙ! Δε γίνεται ένας άντρας να έχει και άλλα ενδιαφέροντα, άλλες ασχολίες, άλλα πράγματα στο μυαλό του πέρα από το να σας γaμήσει!
Μπράβο! Είσαστε πανέξυπνες, τί να πώ!
Χαίρομαι μόνο γιατί θα βρεθεί μία αξιόλογη ΓΥΝΑΙΚΑ να σας φάει το άντρα που με τόσο κόπο (σεξ) τόσα χρόνια κρατάτε!!

Τα μεγαλύτερα τσόκαρα όλων των εποχών, με μυαλά ερωτοχτυπημένων 15χρονων, γκόμενες...τρισάθλιες και ποταπές γκόμενες, που το μόνο που σκέφτονται είναι πώς να ικανοποιήσουν την αραχνιασμένη τους -αντε μήν πώ τώρα.

ΤΣΟΚΑΡΑΚΙΑ, ΤΣΟΚΑΡΙΝΙΑ.

Wednesday, December 14, 2005

Εν ΟΙΔΑ: ότι τα πήρα στο κρανίο!

Λοιπόν, επειδή έχω λυσσάξει, αυτό το post είναι αφιερωμένο αποκλειστικά σε 2 πρωτοπαλίκαρα που ενεργοποιήσανε το τέρας μέσα μου!

Πόσες υποκειμενικές αλήθειες υπάρχουν;
Δεν είναι εμπόδια στην προσπάθεια προσέγγισης της αντικειμενικότερης αλήθειας;

Ο επιστήμονας είναι ταυτόχρονα και άνθρωπος, με ταυτόχρονη συμμετοχή, συνειδητή ή ασυνείδητη στο αντικείμενο που ερευνά. Σωστά;

Είναι λοιπόν δυνατόν να προσεγγίσουμε την αλήθεια χωρίς τις παραμορφώσεις που προέρχονται από τη διανοητική υποκειμενικότητα του ίδιου του ερευνητή;

Ο ίδιος ο ερευνητής διαπιστώνει τον κίνδυνο που διατρέχει να παρεκκλίνει από την αλήθεια και την αντικειμενικότητα εξ' αιτίας παραμορφωτικών προϊδεάσεων που ριζωμένες μέσα του τόσα χρόνια μετατράπηκαν σε μακροχρόνιες νοοτροπίες;

Συνειδητοποιεί ότι μπορεί να έχει εσωτερικοποιήσει αδιόρατες λανθάνουσες προδιαθέσεις μέσα από διαδικασίες πρώιμης και λανθάνουσας κοινωνικοποίησης;

Υπάρχουν πάρα πολλές, διαφορετικού τύπου υποκειμενικές δυσχέρειες, αποτέλεσμα της συστατικής παρουσίας του ανθρώπου στην κοινωνία.

Όταν κάποιος θέλει να φτάσει στην αντικειμενικότερη γνώση οποιασδήποτε διαδικασίας, πρέπει να ξεπεράσει τα εμπόδια (υποκειμενικές αλήθειες-υποκειμενικές δυσχέρειες) και αυτό θα το κάνει, αν, πρίν ξεκινήσει την επιστημονική του έρευνα, καθαρίσει τη μυαλουδάρα του και πει:

ΕΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ.

Ο Σωκράτης είχε καταλάβει πως πρέπει να απαλλαχτεί νοερώς από πολλές ιδέες που μπορεί να τον παρέκκλιναν από την πορεία προς την Αντικειμενική Αλήθεια.
Και είπε "προκειμένου να επηρεαστώ από οποιαδήποτε μaλακία που κατοικοεδρεύει στο μυαλό μου και γίνω ρόμπα στους υπόλοιπους διεξάγοντας καμένα συμπεράσματα, πρίν μελετήσω οτιδήποτε, από εδώ και πέρα θα προσποιούμαι στον ίδιο μου τον εαυτό ότι δε γνωρίζω τίποτα για αυτό."

Και σου έρχονται 2.500 χιλιάδες χρόνια μετά (που την προσπάθεια να φτάσουμε στην αλήθεια την έχουμε κάνει επιστήμη) και σου λένε ότι δεν ασπάζονται τη ρήση εν οίδα ότι ουδέν οίδα.
Τί σκατά, από άλλο πλανήτη ήρθαν;
Φιλικά Μ13.

Sunday, December 11, 2005

Μ13-ΣΥΜΠΑΝ 1-0



Αυτό θα πεί γουρουνίαση του Δυτικού πολιτισμού..να πίνεις μέσα σε ένα βράδυ ό,τι θα έπινε η μισή Αφρική σε 10 χρόνια!
Τί να κάνουμε, το σύμπαν είπε να ξαναγυρίσει στην καλή του συνήθεια να μου γaμεί το βιός.
" Έτσι μου είσαι κωλοσυμπανάκι; Παλιά μου τέχνη κόσκινο; Τώρα θα δείς!"
...είπα και πήρα τη μοίρα στα χέρια μου καταπίνοντας ό,τι έβρισκα μπροστά μου.
Και έπιασε!
Ρε το συμπανέττο, τί τού μελλε να πάθει χθες!
Λύσσαξε να μου πάνε όλα ανάποδα και ναι μεν το πέτυχε αλλά του διέφυγε η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά: γιατί και την ποδάρα μου να έσπαγα χθες, ήμουν τόσο κομμάτια που θα γέλαγα σα μοσχάρι μέχρι να πνιγώ από τα ίδια μου τα σάλια!
ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!
Από όσο φαίνεται πάντως νικήτρια από την άνιση αυτή μάχη παραδόξως πώς βγήκα εγώ, αφού σήμερα η κεφάλα μου δεν πονάει ούτε για δείγμα...χεχεχε
Τί κραιπάλη και αυτή χθες...
ΑΣΧΕΤΟ: για 4η συνεχόμενη εβδομάδα στα ΜΗ ΔΕΙΤΕ πρώτη μούρη φιγουράρει το Βig Brother! OYXOYXOY, το πως το ευχαριστιέμαι δε λέγεται!
Φεύγω τώρα, προς απόλαυσιν αυτής της υπέροχης Κυριακής..

Friday, December 09, 2005

Τελειότης (λαϊκιστί γaμaουa)

Είναι απίστευτο!
Επιτέλους, μετά από 21,5 χρόνια ζωής, το σύμπαν συνομωτεί υπέρ μου και όχι ενάντια σε μέ!
Εδώ και 48 ώρες όλα τείνουν πρός το τέλειο, δίνοντάς μου έτσι την ευκαιρία να απολαύσω κάθε στάλα ζωής χωρίς να νιώθω ότι κάποιος έχει χέσει πάνω μου!

Αν εξαιρέσουμε βέβαια τα πανταχού παρόντα παπaρόμυaλα ανθρωποειδή που οδηγούν στη Μεσογείων με 30χλμ/ώρα στ' ΑΡΙΣΤΕΡΑ!
και
Αν ξεχάσουμε το γεγονός ότι το κινητό μου βαράει κάθε τρείς και λίγο κρύβοντας τρισάθλιες φωνούλες ηλιθίων ανδρών που επιθυμούν να μου τοποθετήσουν ανούσιες πληροφορίες στο αγνό μου μυαλουδάκι..

Αυτά παίδες!

Sunday, December 04, 2005

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ (2)

Ένα ποιηματάκι! Πές μου, πώς μπορεί
τόσον η καρδιά μας ναν το λαχταρεί;
Σ' ένα τραγούδι μέσα τί θα λάχει;

Τίποτε. Δυο λέξεις μόνο ρυθμικές,
μόνο δυό ριμούλες ταιριαστές, γλυκές,
και μια ψυχήν ακέρια εντός του θα ' χει.
(Μαρί Βον Έμπνερ-Έσενμπαχ)


Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ...

Μ' αρέσει να περπατώ στις όχθες του ποταμού
Το δειλινό ή μόλις σκάσει η αυγούλα.
Να πηγαίνω στα δάση και να περπατώ
Και να νιώθω βαθιά μου το ηλιόφως να με λούζει.
Όταν κοιτώ τα χωράφια νιώθω ανακούφιση,
Η καρδιά μου αλαφραίνει η πολυβασανισμένη.
Χωρίς φίλους, χωρίς χρήμα, χωρίς σπίτι,
Με τα δέντρα συντροφιά μου να προχωρώ
Κι όλα τότε τα ξεχνώ...
(Μπράιαν Μέρρυμαν)


ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ, ΑΝΤΑΜΩΣΗ

Κρατώ ανοιχτά τα μάτια.
Δέ σε βλέπω,
είσαι μέσα στην καταχνιά.

Καταχνιά:
με το βλέμμα μου δεν τη φωτίζω,
το χέρι μου δεν την παραμερίζει,
η δύναμή μου δεν τη σκοτώνει.

Η ματιά μου- τότε για ποιό σκοπό;
Και η θέλησή μου- μάταιη.

Κλείνω τα μάτια.
Δε σε βλέπω, μα σε νιώθω,
τώρα σε κρατώ. Δική μου.
Συ είσαι κ' εγώ σιμά σου.
Κι όμως, είσαι μέσα στην καταχνιά.
(Πέντρο Σαλίνας)


ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ

Καβάλλα στ' άλογο του θανάτου
Καλπάζει ο Έρωτας πάνω στη γή,
Κι 'αλυσωμένη μες στα δεσμά του
Σέρνεται πίσω του η καρδιά η φτωχή.
Όμως στο τέλος πια δε βαστάει
Τέτοιον αφέντη ν' ακολουθά
Και τα δεσμά της με λύσσα σπάει
Και μες στο πρόσωπο του τα πετά.
Με καταφρόνια και οργή του κράζει
-Εγώ δε σ' έχω πια για θεό.
Σκλάβο μου τώρα θέ να σε κάνω:
Κατέβα απ' τ' άλογο, ν' ανέβω εγώ!

-Σε κάνει αφέντη μου, η σκέψη η τρελή μου,
Και σκλάβο η σκέψη μου η δυνατή,
Όλα στα χέρια μου τα γκέμια θέλω
Γιατί είσαι ανάξιος να τάχεις εσυ.
Δικό μου τ' άλογο του θανάτου!
Λέει και στο μαύρο ανεβαίνει ευθύς.
Και τον κεντάει με τα σπιρούνια
Ο καβαλλάρης ο νικητής.
Το άπειρο αγέρωχος χαιρετάει
Και φεύγει μ' άγριο καλπασμό.
Κάτω απ' το μαύρο του η γής βροντάει
Σαν κοιμητήρι ερημικό.
(Τσιόσουε Καρντούτσι)

ΘΑΝΑΤΟΣ

Τί είσαι θάνατε; Τρέμει αν σε γρικήσει
κάθε ψυχή που κρίμα τη βαραίνει.
Τους τυράννους η ορμή σου θα χτυπήσει,
άγρυπνη εκδίκηση ουρανοσταλμένη.

Μα ο δύστυχος, που τον έχει λυγίσει
το βάρος της ζωής, με απελπισμένη
καρδιά έχει το δρεπάνι σου ποθήσει
και στο τέλος του πρόσχαρος πηγαίνει.

Ο αντρειωμένος στον πόλεμο σε κράζει
ριψοκίνδυνος, κι ο σοφός σε νιώθει
και σε προσμένει δίχως να χλωμιάζει.

-Τί είσαι, θάνατε; -Σκιά σκοτεινιασμένη,
καλό, κακό, που άλλη μορφή λαβαίνει
καθώς αλλάζουν και του ανθρώπου οι πόθοι.
(Βιτσέντζο Μόντι)


ΑΓΟΝΗ ΩΡΑ
Είμαι τόσο μοναχός...
Σχεδόν φτωχός.
Τρέχουνε τα δάκρυά μου,
κόμποι χαμού.
Μπρός μου έν' άστρο τρεμοπαίζει
κερωμένο στο τραπέζι.
Πλάθω ένα δειλό τραγούδι
απαλό, λεπτό σα χνούδι.
Μ' έχουνε μ' αυτό γελάσει
κ' είμαι ολόμονος στην πλάση.
(Τοτ Άρπαντ)

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Δυό μοναχά ιδανικά
Εγώ έχω:
Ελευθερία και Έρωτα.
Για σένα, Έρωτα,
Δίνω και τη ζωή μου
Για σένα Λευτεριά,
κι αυτόν τον έρωτα.
(Σάντορ Άλεξ. Πετάιφι)

ΦΥΓΕ, Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ...

Φύγε κι άσε με μοναχό, που βλέπω να πληθαίνει
απάνω η νύχτα, και βαθιά να γίνονται τα χάη.
Ούτε του πόνου η θύμηση σε λίγο πια δε μένει,
κι είμαι άνθος που φυλλορροεί στο χέρι σου και πάει.

Φύγε καθώς τα χρόνια κείνα φύγανε, που μόνον
μια λέξη σου ήταν, στη ζωή, για μένα σαν παιάνας.
Τώρα τα χείλη μου διψούν το φίλημα της μάνς,
της μάνας-γης, και ανοίγονται στο γέλιο των αιώνων.

Φύγε, η καρδιά μου νοσταλγεί την άπειρη γαλήνη!
Ταράζει και η ανάσα σου τα μαύρα της Στυγός
νερά, που με πηγαίνουν, όπως είμαι ναυαγός,
εκεί, στο απόλυτο Μηδέν, στην Απεραντοσύνη.
(Καρυωτάκης)


Λοιπόν, σήμερα πήγαμε Γερμανία, Ιρλανδία, Ισπανία, Ιταλία, Ουγγαρία και πάλι πίσω στην Ελλάδα προς απόλαυσιν του υπέρτατου-κατ' εμέ- Καρυωτάκη.
Ελπίζω να μην σας κούρασα... :)

Friday, December 02, 2005

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ (1)

Τί νομίζεις λοιπόν.
Κατά βάθος η ποίηση είναι μι' ανθρώπινη καρδιά φορτωμένη με όλον τον κόσμο.
(Βρεττάκος)


Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΩΝ ΑΣΤΩΝ
Δεν έχουμε παράπονα.
Και δουλειές δεν έχουμε
και δεν πεινάμε,

Τρώμε τα εθνικά προϊόντα μας,
τρώμε τα νύχια μας,
τρώμε και τις εθνικές μας παραδόσεις.

Οι δρόμοι είναι πεντακάθαροι,
οι νεκροί έχουν συντάξει τις διαθήκες τους,
πόλεμος δεν κηρύχτηκε,
όλα θα πάνε καλά.
(...)
Δεν έχουμε τίποτα να αμφισβητήσουμε,
δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε,
τίποτα να πούμε.

Τα ρολόγια μας κουρδίστηκαν.
Οι λογαριασμοί πληρώθηκαν.
(...)
Γιατί λοιπόν να παραπονιόμαστε;
Τί άλλο μπορούμε να περιμένουμε;
(Χανς Μάγκνους Ένζενσμπέργκερ)

ΠΕΣ, Η ΑΓΑΠΗ...

Πές, η αγάπη τί έχει γίνει,
στα τραγούδια σου που υμνούσες,
της καρδιάς η φλόγα εκείνη
που σ' εθέρμαινε κι εζούσες;

-Είναι η φλόγα στάχτη, κρύα,
είναι τάφος η καρδιά μου,
κι είναι οι στίχοι σαν υδρία
με την τέφρα του έρωτά μου.
(Ερρίκος Χάινε)

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΓΑΠΩ...

Γυναίκες αγαπώ που πρίν χιλιάδες χρόνια έζησαν
Και τις αγάπησαν ποιητές και τις ετραγούδησαν.

Και πόλεις αγαπώ που τα ψηλά, αδειανά τους τείχη
Κλαίνε γενιών που σβήσανε βασιλικών την τύχη.

Και πόλεις άλλες αγαπώ που θα χτιστούν μία μέρα
Όταν κανείς μας δε θα ζεί, κανείς μας πια εδωπέρα.

Γυναίκες αγαπώ- λιγνές, αβρές, μ' εξαίσια κάλλη
Όπου κοιμούνται αγέννητες στων χρόνων την αγκάλη.

Σα θα ρθουν, η ομορφιά τους που σαν άστρο θα φαντάζει,
Χλωμή με των ονείρων μου την ομορφιά θα μοιάζει.
(Χέρμαν Χέσσε)

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Μέσα στο άπειρο διάστημα λικνίζεται,
Σαν φύλλο μες στη θάλασσα, η μικρή μας γη,
Κι εγώ είμαι κόκκος άμμου με μια λάμψη ωχρόλευκη,
Ο Θεός ξέρει από ποιού φωτός πηγή;

Κι όμως, ολάκερο του ηλίου μας το σύστημα
Που λούζεται μες τον αιθέρα τον πλατύ,
Ρυτίδα μες στων ιδεών μου είνε το πέλαγος
Μικρή ρυτίδα, που την έχει κάμει τί;
(Γιαν Πέτερ Γιακομπσεν)

ΣΥΝΝΕΦΙΑ

Συννεφιάζουν τα μάτια μου.
Αινίγματα τη λύση τους ζητούν.
Χάθηκε η γαλήνη μου.

Αλλάζουν όλα:
της σκέψης μου ο ποταμός ,
το φώς που αργοσβήνει,
η χαρά που είναι πια μόνο θύμηση.
Οι μέρες κυλούν.

Χάθηκε η γαλήνη μου.
(Πάουλ Μπόρουμ)


->μεγάλο ταξίδι..ξεκινήσαμε από Ελλάδα, πήγαμε στη Γερμανία, από εκεί στην Γιουγκοσλαβία κι ύστερα Δανία. Ελπίζω να το απολαύσατε!