ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ (1)
Τί νομίζεις λοιπόν.
Κατά βάθος η ποίηση είναι μι' ανθρώπινη καρδιά φορτωμένη με όλον τον κόσμο.
(Βρεττάκος)
Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΩΝ ΑΣΤΩΝ
Δεν έχουμε παράπονα.
Και δουλειές δεν έχουμε
και δεν πεινάμε,
Τρώμε τα εθνικά προϊόντα μας,
τρώμε τα νύχια μας,
τρώμε και τις εθνικές μας παραδόσεις.
Οι δρόμοι είναι πεντακάθαροι,
οι νεκροί έχουν συντάξει τις διαθήκες τους,
πόλεμος δεν κηρύχτηκε,
όλα θα πάνε καλά.
(...)
Δεν έχουμε τίποτα να αμφισβητήσουμε,
δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε,
τίποτα να πούμε.
Τα ρολόγια μας κουρδίστηκαν.
Οι λογαριασμοί πληρώθηκαν.
(...)
Γιατί λοιπόν να παραπονιόμαστε;
Τί άλλο μπορούμε να περιμένουμε;
(Χανς Μάγκνους Ένζενσμπέργκερ)
ΠΕΣ, Η ΑΓΑΠΗ...
Πές, η αγάπη τί έχει γίνει,
στα τραγούδια σου που υμνούσες,
της καρδιάς η φλόγα εκείνη
που σ' εθέρμαινε κι εζούσες;
-Είναι η φλόγα στάχτη, κρύα,
είναι τάφος η καρδιά μου,
κι είναι οι στίχοι σαν υδρία
με την τέφρα του έρωτά μου.
(Ερρίκος Χάινε)
ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΓΑΠΩ...
Γυναίκες αγαπώ που πρίν χιλιάδες χρόνια έζησαν
Και τις αγάπησαν ποιητές και τις ετραγούδησαν.
Και πόλεις αγαπώ που τα ψηλά, αδειανά τους τείχη
Κλαίνε γενιών που σβήσανε βασιλικών την τύχη.
Και πόλεις άλλες αγαπώ που θα χτιστούν μία μέρα
Όταν κανείς μας δε θα ζεί, κανείς μας πια εδωπέρα.
Γυναίκες αγαπώ- λιγνές, αβρές, μ' εξαίσια κάλλη
Όπου κοιμούνται αγέννητες στων χρόνων την αγκάλη.
Σα θα ρθουν, η ομορφιά τους που σαν άστρο θα φαντάζει,
Χλωμή με των ονείρων μου την ομορφιά θα μοιάζει.
(Χέρμαν Χέσσε)
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Μέσα στο άπειρο διάστημα λικνίζεται,
Σαν φύλλο μες στη θάλασσα, η μικρή μας γη,
Κι εγώ είμαι κόκκος άμμου με μια λάμψη ωχρόλευκη,
Ο Θεός ξέρει από ποιού φωτός πηγή;
Κι όμως, ολάκερο του ηλίου μας το σύστημα
Που λούζεται μες τον αιθέρα τον πλατύ,
Ρυτίδα μες στων ιδεών μου είνε το πέλαγος
Μικρή ρυτίδα, που την έχει κάμει τί;
(Γιαν Πέτερ Γιακομπσεν)
ΣΥΝΝΕΦΙΑ
Συννεφιάζουν τα μάτια μου.
Αινίγματα τη λύση τους ζητούν.
Χάθηκε η γαλήνη μου.
Αλλάζουν όλα:
της σκέψης μου ο ποταμός ,
το φώς που αργοσβήνει,
η χαρά που είναι πια μόνο θύμηση.
Οι μέρες κυλούν.
Χάθηκε η γαλήνη μου.
(Πάουλ Μπόρουμ)
->μεγάλο ταξίδι..ξεκινήσαμε από Ελλάδα, πήγαμε στη Γερμανία, από εκεί στην Γιουγκοσλαβία κι ύστερα Δανία. Ελπίζω να το απολαύσατε!
Κατά βάθος η ποίηση είναι μι' ανθρώπινη καρδιά φορτωμένη με όλον τον κόσμο.
(Βρεττάκος)
Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΩΝ ΑΣΤΩΝ
Δεν έχουμε παράπονα.
Και δουλειές δεν έχουμε
και δεν πεινάμε,
Τρώμε τα εθνικά προϊόντα μας,
τρώμε τα νύχια μας,
τρώμε και τις εθνικές μας παραδόσεις.
Οι δρόμοι είναι πεντακάθαροι,
οι νεκροί έχουν συντάξει τις διαθήκες τους,
πόλεμος δεν κηρύχτηκε,
όλα θα πάνε καλά.
(...)
Δεν έχουμε τίποτα να αμφισβητήσουμε,
δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε,
τίποτα να πούμε.
Τα ρολόγια μας κουρδίστηκαν.
Οι λογαριασμοί πληρώθηκαν.
(...)
Γιατί λοιπόν να παραπονιόμαστε;
Τί άλλο μπορούμε να περιμένουμε;
(Χανς Μάγκνους Ένζενσμπέργκερ)
ΠΕΣ, Η ΑΓΑΠΗ...
Πές, η αγάπη τί έχει γίνει,
στα τραγούδια σου που υμνούσες,
της καρδιάς η φλόγα εκείνη
που σ' εθέρμαινε κι εζούσες;
-Είναι η φλόγα στάχτη, κρύα,
είναι τάφος η καρδιά μου,
κι είναι οι στίχοι σαν υδρία
με την τέφρα του έρωτά μου.
(Ερρίκος Χάινε)
ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΓΑΠΩ...
Γυναίκες αγαπώ που πρίν χιλιάδες χρόνια έζησαν
Και τις αγάπησαν ποιητές και τις ετραγούδησαν.
Και πόλεις αγαπώ που τα ψηλά, αδειανά τους τείχη
Κλαίνε γενιών που σβήσανε βασιλικών την τύχη.
Και πόλεις άλλες αγαπώ που θα χτιστούν μία μέρα
Όταν κανείς μας δε θα ζεί, κανείς μας πια εδωπέρα.
Γυναίκες αγαπώ- λιγνές, αβρές, μ' εξαίσια κάλλη
Όπου κοιμούνται αγέννητες στων χρόνων την αγκάλη.
Σα θα ρθουν, η ομορφιά τους που σαν άστρο θα φαντάζει,
Χλωμή με των ονείρων μου την ομορφιά θα μοιάζει.
(Χέρμαν Χέσσε)
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Μέσα στο άπειρο διάστημα λικνίζεται,
Σαν φύλλο μες στη θάλασσα, η μικρή μας γη,
Κι εγώ είμαι κόκκος άμμου με μια λάμψη ωχρόλευκη,
Ο Θεός ξέρει από ποιού φωτός πηγή;
Κι όμως, ολάκερο του ηλίου μας το σύστημα
Που λούζεται μες τον αιθέρα τον πλατύ,
Ρυτίδα μες στων ιδεών μου είνε το πέλαγος
Μικρή ρυτίδα, που την έχει κάμει τί;
(Γιαν Πέτερ Γιακομπσεν)
ΣΥΝΝΕΦΙΑ
Συννεφιάζουν τα μάτια μου.
Αινίγματα τη λύση τους ζητούν.
Χάθηκε η γαλήνη μου.
Αλλάζουν όλα:
της σκέψης μου ο ποταμός ,
το φώς που αργοσβήνει,
η χαρά που είναι πια μόνο θύμηση.
Οι μέρες κυλούν.
Χάθηκε η γαλήνη μου.
(Πάουλ Μπόρουμ)
->μεγάλο ταξίδι..ξεκινήσαμε από Ελλάδα, πήγαμε στη Γερμανία, από εκεί στην Γιουγκοσλαβία κι ύστερα Δανία. Ελπίζω να το απολαύσατε!



<< Home