Tuesday, February 28, 2006

ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΜΠΛΟΓΚΕΡΣ


Ναι ναι, ξέρετε, αυτοί που πετάγονται σαν καυλοράπανα εδώ κι εκεί.
Γυναίκες ή άντρες, φανταστείτε τους τώρα, ξυπνάνε το πρωί, έχουν πήξει από τη μαλακία και λένε τί να κάνω; τί να κάνω; ας πάω να ζαλίσω το μουνάκι της m13 στο Welcome To Reality.

Kατ'αρχάς αποφασίστε πια αν αυτό το μουνί μου το γαμάνε διάφοροι επί πληρωμής ή αν είμαι αγάμητη ρε ΖΩΑ, ούτε στα κατωτάτου επιπέδου βρισίδια σας δεν υφίσταται λογική, αει στο διάβολο πια! πρηξαρχίδες...

Και πίσω από την ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΤΑΤΗ ανωνυμία σας, να προσεύχεστε δειλά ρεμάλια, να μη σας βρώ.
Προς το παρόν delete και όχι for ever για να βλέπουν και οι άλλοι ότι σας ΔΙΕΓΡΑΨΑ και να το ευχαριστιέμαι. Και εγώ και η μουνάρα μου!

Θα τη βρω την άκρη όμως παπαράκια, δε με ξέρετε καλά.

Θα τη βρώ την άκρη...ως τότε, μία ευχή: να ψοφήσετε αργά, σταθερά, βασανιστικά, οικτρά και επωδύνως.

Monday, February 27, 2006

Χάος ασυμμάζευτης λογικής.


Ούτε που προλαβαίνω να καταλάβω τί ζω. Είναι άπειρα αυτά που πρέπει να απορροφώνται κάθε μέρα, ενώ ο χρόνος που έχω στη διάθεσή μου είναι ελάχιστος. Χθες για πρώτη φορά στη ζωή μου κάθησα πεισματικά με τα μάτια κλειστά για 10 ώρες χωρίς να κοιμηθώ ούτε δεύτερο.
Ήθελα να τα σκεφτώ όλα. Να τα πάρω όλα από την αρχή, λογικά και να καταλήξω σε ωραιότατα συμπεράσματα για το τί σκατά συμβαίνει γύρω μου, φευ! όμως, δεν κατέληξα παρά σε ένα τεράστιο κουβάρι ονόματι χάος, που νήμα του-μπλεγμένο σαν δυσκοίλιος κόμπος ναύτη-ήταν η λογική.

Διάβασα κάποτε πως ο εγκέφαλος αποθηκεύει όλες τις πληροφορίες που λαμβάνει με τις αισθήσεις του. Απλά δε δύναται παρά να ανασύρει μερικές. Για παράδειγμα, κάθε φορά που ανοίγετε τον τηλεφωνικό κατάλογο ψάχνοντας για ένα τηλέφωνο, ο εγκέφαλός σας απομνημονεύει όλα τα τηλέφωνα που μπορεί να έπεσαν στα μάτια σας έστω και για ένα pico.
Με δυσκολία όμως μετά θα ανασύρετε από τη μνήμη σας ακόμη και το τηλέφωνο που σας ενδιέφερε, πόσο μάλλον τα άλλα.
Είναι τραγικό αν το σκεφτεί κανείς, το πόσα πράγματα ζούμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε, το πόσα πράγματα παρατηρούμε χωρίς όμως να τα επεξεργαζόμαστε, το πόσες λεπτομέρειες είναι αποθηκευμένες δια παντός μέσα μας κι εμείς αδυνατούμε να τις ανασύρουμε από τη μνήμη μας, ούτως ώστε να κάνουμε τη διαφορά στη σκέψη μας.

Πόσα χάνουμε...μα ακόμα πιο τραγική σκέψη:
ακόμη κι αυτά που δε χάνονται στο βάθος του μυαλού μας, δεν έχουμε αρκετό χρόνο να τα βάλουμε σε μία τάξη.



[η photo δεν ξέρω από που είναι. Θαρρώ από διαφήμιση περιοδικού, είναι απόκομμα που έχω πάνω από 5 χρόνια]

Friday, February 24, 2006

Αnother one bites the dust!


Τί καιρός είναι αυτός;;
Έλεος!
Ξύπνησα το πρωί και νόμιζα πως μας είχαν βομβαρδίσει!
Τί κόκκινη χωματίλα είναι αυτή που πλανάται στον αέρα;
Από πού έρχεται και μας έχει τρελάνει έτσι όλους;

Tuesday, February 21, 2006

Η τρέλα πάει...στην Ασκληπιού!


Τελικά, όλα τα κουλά σε εμένα συμβαίνουν.

Ασκληπιού, ώρα μηδέν, περιμένω το λεωφορείο, γιατί έκανα το λάθος και φόρεσα τακούνι, με αποτέλεσμα να μη μπορώ να την ανέβω με τα πόδια. Εκεί που κάθομαι στη στάση, με πλησιάζει μία, τώρα τί να σας πω, το λιγότερο τρελή.


-ΕΞΩ Η ΑΛΒΑΝΙΑ ΜΟΥ ΓΑΜΩ!
Βγάζω τα ακουστικά και της λέω ευγενέστατα 'ορίστε;'
-SHUT THE FUCK UP!
-Σε εμένα μιλάτε;
-Ναι ρε , σε εσένα μιλάω, εγώ έχω βγάλει πανεπιστήμιο, είμαι δικηγόρος και άμα θέλω ΣΟΥ ΓΑΜΑΩ!
-Α, ωραία....
-VOUS RESTEZ TRANQUILLE!!!
-Συγνώμη, τί ακριβώς...
-SHUT THE FUCK UP!!!!!!! SHUT THE FUCK UP! ΣΟΥ ΓΑΜΩ Τ'ΑΡΧΙΔΙΑ!!!

με πλησιάζει, έρχεται μία ανάσα από το στόμα μου, σηκώνει το χέρι της να με σφαλιαρίσει,το κατεβάζει απότομα και φέρνει το δείκτη της στο στόμα της, συμβουλεύοντάς με να μείνω σιωπηρή. (οκ, το έπιασα το νόημα, μιλάω μόνο όταν με ρωτάς κάτι!)
-Δε μου λέτε, λύκειο έχετε βγάλει;
-Ε..ναι.
-SHUT UP!!!!!ΣΕ ΓΑΜΑΩ, ΕΓΩ ΕΧΩ ΒΓΑΛΕΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ, ΕΙΜΑΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΚΑΙ ΑΜΑ ΘΕΛΩ ΣΟΥ ΓΑΜΑΩ! Γλώσσες, αγγλικά γαλλικά, ΛΕΓΕ!
-ε...και τα δύο
-SHUT THE FUCK UP!ΣΟΥ ΓΑΜΑΩ Τ'ΑΡΧΙΔΙΑ ΡΕ ΣΟΥ ΓΑΜΑΩ Τ'ΑΡΧΙΔΙΑ, mon argent, MON POUVOIR!!!!!
-d' accord...(της απάντησα στα γαλλικά, γιατί υπέθεσα ότι έτσι ήθελε...αποδείχτηκε πως στα γαλλικά με άφηνε να πω περισσότερες λέξεις)

Ξάφνου ακολουθεί η στιγμιαία μεταμόρφωση της τύπισσας σε ευγενέστατη γριούλα που με ρωτά με μία λεπτή φωνούλα:

- Με συγχωρείτε δεσποινίς, που είναι η Βουλή των Ελλήνων;

Σηκώνω το χέρι μου πάνω από τα θεογουρλωμένα μάτια μου και της δείχνω προς τα δεξιά.
-Να πας να πεις αυτού του καργιόλη εκεί που τρώει να πάει να φάει εκεί!

Κοιτάω,μόνο κάτι περιστέρια που τσιμπούσανε στο πεζοδρόμιο είδα...

-Μadmoiselle, je ne comprends pas, vous me demandes de dire...
-VOUS RESTEZ TRANQUILLE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Δε μου λες ρε, από που είσαι;
Της δείχνω με τρόμο το πάτωμα εννοώντας 'από εδώ'
-ΣΟΥ ΓΑΜΑΩ Τ'ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΩΡΗ ΣΟΥ ΓΑΜΑΩ ΤΆΡΧΙΔΙΑ...εγώ είμαι από το πέραμα!
ΜON ARGENT MON POUVOIR!!!!!

Και πριν προλάβω να της απαντήσω:
Μου γαμάς, δε λέω, αλλά τουλάχιστον εγώ δε βρωμάω σαν ψάρι που βγήκε από μουνί που έχει να πλυθεί 20 χρόνια, ούτε έχω μία σιχαμερή πράσινη τσίμπλα μήκους 2 εκατοστών να κρέμεται κάτω από το μάτι μου...!
....ήρθε το λεωφορείο. Εννοείται πως δε μπήκα μέσα, θα περίμενα το επόμενο, και κάθε τρείς μέρες να περνούσε το λεωφορείο, εγώ το επόμενο θα περίμενα να πάρω, σε αυτό δεν έμπαινα ούτε με κλωτσιές!

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΤΡΕΛΑ ΜΑΓΚΕΣ ΜΟΥ, ΟΣΟ ΔΕ ΦΑΝΤΑΖΕΣΤΕ!

Thursday, February 16, 2006

Ηθικό δίδαγμα

Μία γκόμενα ξεπερνάει το χωρισμό της βρίσκοντας άλλον άντρα...
Ένας άντρας ξεπερνάει το χωρισμό του...μιλώντας για ποδόσφαιρο.



Μία γυναίκα...δεν το ξεπερνάει ΠΟΤΕ.

Wednesday, February 15, 2006

The calm before the storm

Νιώθω πως αιωρούμαι στο κενό. Είναι το συναίσθημα που με καταλαμβάνει λίγο πριν γίνει κάτι σοβαρό, λίγο πριν αλλάξουν τα πράγματα τελέιως και η ζωή μου εκτροχιαστεί για άλλη μία φορά στο άγνωστο. Μέχρι τώρα ξέρω τί έγινε...από εδώ και πέρα δεν έχω ιδέα τί θα γίνει.

Τί απαίσια αναμονή και συνάμα, τί τέλεια τελευταία ευκαιρία να σκεφτεί κανείς τί θα επακολουθήσει. Λίγο πριν τις μεγάλες αλλαγές. Σημείο σταθμός...κατάσταση που πάντοτε θα θυμάμαι στη ζωή μου, είτε επακολουθήσει κάτι καλό, είτε επακολουθήσει κάτι κακό (που είναι και το πιο πιθανό).

Ήρεμα και όμορφα, πίνω τον καφέ μου και περιμένω τους ψυχρούς εκτελεστές να μου τινάξουν τη ζωή στον αέρα. Δεν αγχώνομαι, δεν ταράζομαι, δεν ανησυχώ...στη χειρότερη των περιπτώσεων θα αλλάξει η ζωή μου. Λίγο πριν τη μεγάλη στροφή...όλα γύρω μου αμίλητα, ακίνητα, παγωμένα στο χρόνο. Περιμένουν κι αυτά με τη σειρά τους να έρθει καλπάζουσα μες στην καταιγίδα η αλλαγή.

Αντικείμενα και άνθρωποι ανίκανοι για το οτιδήποτε πέραν της αναμονής.
Αναμονή...κενό...ένα τίποτα που έχει σκεπάσει τα πάντα.
Και όσο πλησιάζει η ώρα, τόσο ανοίγουν τα μάτια διάπλατα στην προσπάθεια να παρατηρήσουν από μακριά αυτό που θα επακολουθήσει...μια θλίψη κάνει την παρουσία της στην καρδιά, που βουβή περιμένει κι αυτή τις εξελίξεις...θλίψη για όσα θα μείνουν πίσω, και θα κλειδωθούν για πάντα στο παρελθόν.

Θλίψη για όσα πόνεσε, μόχθησε, πάλεψε...θλίψη για αυτά που τελικά δεν άξιζαν...ή μήπως απογοήτευση;

Monday, February 13, 2006

I need to get some sleep!

ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ!

Απλά πραγματάκια.
Όταν ένας άνθρωπος κοιμάται και καταευχαριστιέται ξεκούραση, δεν πάς τώρα να του πιπιλίσεις το μυαλό!

Αφού το βλέπεις, είναι ψόφιος ο άλλος, κοιμάται, πώς το λένε, είναι αλλού, τί του γκρινιάζεις και του φωνάζεις;
Πρόκειται να καταλάβει-ποτέ των ποτών-τί σκατά προσπαθείς να του πείς εκέινη τη στιγμή;
Άστον τον έρημο να πορευτεί στα ονειράκια του με ευχαρίστηση και ηρεμία, μή του πρήζεις το συκώτι!

Μα να κοιμάμαι τώρα και να ακούω τη μουρμούρα, τη γκρίνια, αυτόν τον ενοχλητικό τόνο της φωνής που σου τρυπάει το μυαλό μπί ρι μπίρι μπίρι και μάλιστα ΑΝΕΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΑΙΤΙΑΣ!
ΣΚΑΣΕ κοιμάμαι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

οργισμένο ποστ...τέλος.

Wednesday, February 08, 2006

My precious!!


Τί είναι τα blogs; Είναι πηγή πληροφοριών; Είναι τρόπος επικοινωνίας; Είναι το σύγχρονο προσωπικό ημερολόγιο; Γιατί ο καθένας από εμάς έχει ένα blog; Ποιοί άραγε είναι οι αντικειμενικοί σκοποί του κάθε blogger;

Φαντάζομαι πως, όπως σε κάθε πράγμα υπάρχουν κατηγορίες, έτσι και σε αυτήν την περίπτωση:

Βλέπω εικόνες με δύστυχα άτομα να συντροφεύονται μόνο από τον υπολογιστή τους, αυτό το υπέροχο εργαλείο-κλειδί, που τους ανοίγει τις πόρτες του φανταστικού και τους προσφέρει φιλίες, ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ, τους διώχνει μακριά αυτό που τους βασανίζει περισσότερο από κάθε τί: την απόρριψη, τη μοναξιά...

Βλέπω όμως και ύπουλους ανθρώπους, που ποτέ δεν απέδειξαν σε κανέναν την αξία τους, να υψώνουν το ανάστημα και να υπερασπίζονται αυθαίρετα τα πιστεύω τους, πίσω από τη μαγική εικόνα που αυτοί έπλασαν για τον εαυτό τους, για να ικανοποιήσουν μέσω της φαντασίας την κατωτερότητα που τόσα χρόνια μαστίζει την κομπλεξική τους ύπαρξη.


Και άλλες, πιο ευχάριστες εικόνες, που αναδύονται από την κατηγορία των ατόμων που άθελά τους γίνονται φορείς πληροφοριών, αλληλεπιδρούν, δέχονται input και προσφέρουν output, με αποτέλεσμα φυσικά τη διεύρυνση των οριζόντων τους, το 'άνοιγμα του μυαλού τους', την εμβάθυνση των γνώσεών τους, ακόμη και την αναθεώρηση παγιωμένων από το χρόνο συνηθειών και αντιλήψεων...

Εικόνες άσχημες, εικόνες όμορφες. Τί να διαλέξει κανείς;

Φοβούμαι μήπως το blog σημαίνει ανάγκη ανεύρεσης περισσότερης επικοινωνίας.
Είναι δικός σας άνθρωπος εκτός μπλογκόσφαιρας να τον ρωτήσετε πώς το βλέπει;

Όταν ο j95 δε με είχε ψήσει ακόμα να ανοίξω κι εγώ τη γωνίτσα μου στην άκρη του πουθενά (γιατί έχω και ακραίο μπλογκ ρε πούστη μου, άμα το διαβάσει κανένας γουαχαμπίμπης θα έρθει να μας ανατινάξει!)*, αναρωτιόμουν για το πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να αφιερώνει τόσο χρόνο σε κάτι τόσο ανούσιο...τώρα αναρωτιέμαι για το πώς είναι δυνατόν να αφιερώνω ΕΓΩ τόσο χρόνο σε μία ανούσια μαλακία όπως το blog μου. (ή μήπως δεν πρόκειται περί ανούσιας μαλακίας;)

Έχω τόσο ελεύθερο χρόνο ή μήπως το έχω τόση ανάγκη;
ΤΙΠΟΤΕ από τα δύο.

Νιώθω σα το γκόλουμ, ειλικρινά!
Μου το έδωσες, το έχω ανάγκη ολοένα και περισσότερο. (my precious!)
Έτσι και μου το πάρεις θα σε σκοτώσω. (οκ, υποθέσεις κάνουμε!)
Γιατί όμως να το έχω ανάγκη;
Αν το καλοσκεφτείς, το γκόλουμ δεν έχει ανάγκη το γαμημένο το δαχτυλίδι.
Γιατί να έχω εγώ ανάγκη για περισσότερη επικοινωνία;
Οι άνθρωποι που είναι γύρω μου, και μάλιστα live δε μου αρκούν για να τους πώ αυτά που με βαραίνουν, αυτά που με κάνουν και γελώ, αυτά που κριτικάρω κλπ; Δε μου αρκούν για να τους ακούσω να μου λένε τα δικά τους, να αλληλεπιδρώ και να είμαι ένας πλέριος άνθρωπος που ζει ήρεμα κι ωραία τη ζωοούλα του,χωρίς να ανησυχεί για τον κάθε μαλάκα που του άφησε το τάδε καμμένο σχόλιο και κάτι τρέχει ας πούμε;;

Θέλω να πώ ρε παιδιά, μήπως αυτά τα blogs μας εθίζουν σε κάτι που είναι πέρα των δυνάμεών μας;
Μήπως μας κάνουν άπληστους επικοινωνιακά;
Μήπως μας κάνουν να νιώθουμε-χωρίς αυτό να ισχύει- ότι η επικοινωνία μας με τους ανθρώπους γύρω μας είναι ελλειπής και πρέπει να την ψάξουμε στο αχανές διαδίκτυο για να νιώσουμε ολοκληρωμένοι;

Έχουμε άραγε μαζευτεί στη μπλογκόσφαιρα όλοι οι παρατημένοι, όλοι όσοι νιώθουν μισοί από την έως τώρα πορεία τους με τους συνανθρώπους τους, όλοι οι χωρισμένοι, οι απογοητευμένοι, όλα τα τρισάθλια ποταπά και θλιβερά γκόλουμ που με τα δαχτυλάκια τους χαιδεύουν ανατριχιαστικά το πληκτρολόγιο και νιώθουν πιο καλά;

Το χειρότερο είναι πως η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον πραγματικό blogger που επιθυμεί απλά τον εμπλουτισμό των γνώσεών του μέσω κοινωνικής αλληλεπίδρασης τέτοιας μορφής και τον ελεεινό σκουληκάνθρωπο που θέλει να θρέψει το μοναχικό μπλογκοτερατάκι μέσα του, είναι πολύ λεπτή.

Ποιος από εσάς είναι τέρας;
Ποιος από εσάς είναι απλά άνθρωπος;
Ποιος από εσάς είναι άνθρωπος που δεν έχει καταλάβει ότι μεταμορφώνεται σε γκόλουμ;
Ποιός από εσάς είναι γκόλουμ και δεν το έχει καταλάβει;

Αφιερωμένο σε έναν άνθρωπο που μου άνοιξε λίγο το μυαλό, χωρίς να χρειαστεί να πατήσω ούτε ένα γαμημένο ΚΛΙΚ, που με προβλημάτισε κάνοντάς μου απλές ερωτήσεις στις οποίες όμως δε βρήκα ακόμα απάντηση.

*πινελιά μεταblogging όποιος ενδιαφέρεται, ας επισκεφτεί το σχετικό ποστ στο don't kiss the frog.

Sunday, February 05, 2006

Δ%

Όποιος καταλάβει τί είναι αυτή η μαλακία να μου το πεί κι εμένα που αρνούμαι να το δεχτώ μόνο και μόνο επειδή θέλω να εμπιστεύομαι τα σοβαρά μαθηματικά και το 1+1=2.

και να το πεί και στον j95 γιατί αν είχα αρχίδια, θα είχαν γίνει ΠΛΑΝΗΤΕΣ.



Άκου εκεί διαφορικός πληθωρισμός!
Να γελάει και η κάθε τελειωμένη κωλόγρια στο πιο ξεχασμένο χωριό της χιλιετίας!

Wednesday, February 01, 2006

Εφιάλτης.


διάλειμμα...επιτέλους!
κοιμήθηκα χθές στις 4 γιατί ένα μουνόπανο έκανε κόντρες με τον εαυτό του έξω από το σπίτι μου νυχτιάτικο και ξύπνησα ημιθανής στις 8. Ήπια ένα σκατοκαφέ πρώτης τάξεως, ενώ στο κεφάλι μου χόρευαν κάτι πεθαμενατζίδικα ελληνικά που είχε βάλει η καθαρίστρια το πρωί στη διαπασών.
΄Εκανα ένα ντους (αμερικανιά αμερικανιά, αλλά είναι το καλύτερο ξύπνημα), ευτυχώς για πρώτη φορά στην ιστορία της θολής πρωινής ζωής μου, είχε ΖΕΣΤΟ νερό, άνοιξα τη laptopara μου, έκανα τις καθημερινές μου περιπλανήσεις στο ίντερνετ ένα δεκαλεπτάκι (μα τί πρεζάκι που είμαι, λες και δε θα μπορούσα να αντέξω αν δεν το άνοιγα το μπουρδέλο!), ντύθηκα και έκανα να φύγω, προς εκκίνηση της δυσκολότερης και πιο παραφορτωμένης μέρας της ζωής μου!
Με μεγάλη μου έκπληξη, ο κοιμησμένος μου εγκέφαλος μου θύμησε πως για σήμερα μία extra
δυσκολία της τελευταίας στιγμής θα πήδαγε διάθεσή μου μέχρι τελικής πτώσεως: σήμερα ΔΕ ΘΑ ΕΙΧΑ ΑΜΑΞΙ!
(βέβαια,αμάξι δε θα ξαναέχω ΠΟΤΕ γιατί πήγαν και το πούλησαν χωρίς να ειδοποίησουν εμένα που το οδηγάω τα τελευταία 3,5 χρόνια και έχω σκάσει πάνω από ένα εκατ. σε βενζίνες για το μπουρδέλο, αλλά θα εκδικηθώ τους πάντες βγάζοντας δίπλωμα για μηχανή που θα οδηγάω ΧΩΡΙΣ ΚΡΑΝΟΣ με 300 χλμ την ώρα)
"δε γαμιέται, θα πάρω το τρένο" σκέφτηκα, και όλο όρεξη ξεκίνησα προς το σταθμό.
ΠΡΩΤΟ ΣΚΑΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: με περίμεναν 3 γριές-πολύ γριές όμως ρε φίλε, πα πα- για να μου ζητήσουν ακριβείς πληροφορίες για το πώς να βγάλουν εισιτήριο, πού θα βάλουν τα λεφτά, τί θα πατήσουν, που θα το ακυρώσουν και εν συνεχεία, με ακολούθησαν και όλο μανία(θυμίζω στις 9 το πρωί την τρέλα μου!) με ρωτούσαν για το πώς ακριβώς θα μπούν στο THE MALL
,που ήταν και ο τελικός προορισμός τους(!!!!!). Τί να κάνω, έσφιξα τα δόντια, άνοιξα και λίγο τα χειλάκια μου, ίσα ίσα να φαίνονται τα δόντια μου μέσα από το ψεύτικό μου χαμογελάκι και τις εξυπηρέτησα λές και είχα μία ταμπέλα που έγραφε ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ καρφωμένη στον κώλο μου τα τελευταία 100 χρόνια !
ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΚΑΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ:
έπρεπε να δώ την αντιπαθέστατη γουρουνόφατσα ενός ελεγκτή μπροστά μου να μου ζητάει πάσο, εισιτήριο και να ανεχτώ τις ελιοματάρες του να κοιτούν μία εμένα, μία τη φωτό του πάσο, μία εμένα, μία τη φωτό...και μετά να γουρλώνει τις ελιοματάρες του σα βόδι. "οκ ρε μαλάκα, η φωτό είναι 5 ετών και τί έγινε; βαριόμουν να πάω να βγάλω καινούργια για το πάσο, λες ο σκοπός της ζωής μου να είναι να κλέβω τον προαστιακό και μάλιστα με πλαστό πάσο;;" σκέφτηκα ενώ του χαμογελούσα σαν την ηλίθια με την τσίμπλα στο μάτι-9 η ώρα το πρωί υπενθυμίζω!
Με τα πολλά, βγαίνω από το γαμώτρενο, χαιρετάω και τις γριές που αν δεν τις χαιρετούσα θα πέθαιναν από τη στεναχώρια τους οι ορεξουλόγριες και μπαίνω στο σταθμό του μετρό τρέχοντας, για να προλάβω να προσπεράσω όλο το αργοκίνητο κοπάδι που βάδιζε σιωπηρό προς την καθημερινή πρωινή του δουλειά.
Τρέχω λοιπόν, λαχανιάζω, μου βγαίνει η γλώσσα να προσπεράσω έναν παππού που ανέβαινε σφαίρα τις σκάλες και...ΕΚΤΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ. Όχι το μετρό...τα μηχανήματα που βγάζεις εισιτήριο. Πηγαίνω στο δίπλα. Τα ίδια. Πάραδίπλα. Τα ίδια. Πιο κεί; ΟΥΦ, λειτουργεί! Βγάζω το γαμωεισιτήριο, το επικυρώνω, τρέχω τρέχω τρέχω, ξανατρέχω και επενατρέχω-σημειωτέον κράταγα και καμιά 5αριά κιλά σε βιβλία- τρέχω, παραλίγο να σαβουρωθώ στα σκαλιά και...ΜΟΛΙΣ ΕΦΥΓΕ ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ!
Κοιτάω τον πίνακα ανακοινώσεων...ΜΑΥΡΗ ΠΙΣΣΑ.
Όταν το μετρό ήρθε κανά δεκάλεπτο μετά, περιμέναμε άλλο ένα 10λεπτο να φύγει. Και όχι μόνο έφτασε με καθυστέρηση στη Δουκίσσης, αλλά εκεί που ήμασταν προς Εθνική Άμυνα-δηλαδή είχα άλλους 300 σταθμούς μέχρι τον τελικό προορισμό μου- πλακωνόμαστε στα φρένα καρακατααγχωμένοι και ΚΟΚΚΑΛΩΝΕΙ το μετρό στη μέση του ΤΙΠΟΤΑ για κανά 7 λεπτο. (περιττό να πώ πως προσπαθούσα να διαβάσω μέσα στο μετρό και απέναντί μου είχαν κάτσει 2 γριές που κουτσομπόλευαν όποιον άρρωστο-βαριά-ήξεραν και δεν ήξεραν, μπλιάχ, άκουσα όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για παππούδες με σιχαμένες αρρώστιες και με ακόμα πιο αηδιαστικές μεθόδους θεραπείας, δε θα επεκταθώ για ευνόητους λόγους)

Όταν έφτασα στο Σύνταγμα ήταν 11 παρά 20.

Πόση γκαντεμιά μπορεί να διακατέχει έναν άνθρωπο για να του συμβούν όλα αυτά μέσα σε 2 ώρες από τη στιγμή που ξύπνησε;
ΚΑΘΟΛΟΥ μπροστά σε αυτό που επακολουθεί...
Έφτασα στη σχολή, μπήκα στο ΚΨΜ (έτσι το λέω) και την ώρα που έπαιρνα καφέ, παρατήρησα 5 μαλάκες- 2 μπάζα και 3 ΓΚΟΜΕΝΕΣ- να με κοιτάνε και να με κουτσομπολεύουν και να γελάνε και και και...
Γυρνώ ατάραχη πρός το μέρος τους: ΤΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΧΕΤΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ; φώναξα...το βούλωσαν...ένα γελάκι μόνο διέκρινα από μία κότα της παρέας...ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΡΕ ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΟΙ ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΗΔΕΣ, GET A FUCKIN' LIFE!... το βούλωσαν οριστικά.
Ήταν το μόνο σκηνικό της ημέρας που χειρίστικα ΕΓΩ αποκλειστικά. Όλα τα άλλα τα είχε αναλάβει η θεωρία του χάους παρέα με τη γκαντεμιά μου.
Ανεβαίνω στο αμφιθέατρο, παίρνω τα θέματα στα χέρια μου...murtiple choice
ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ, πάντα διαλέγω το λάθος. Πάντα! Ακόμα και αν διαλέξω το άλλο από αυτό που έχω αποφασίσει ΛΑΘΟΣ θα είναι!
ΟΚ, σκέφτηκα, ΑΤΟΠΟ, θα με σώσει η μέθοδος του ΑΤΟΠΟΥ...α..άτοπο...β άτοπο...γ...αυτό είναι...δ....όχι ρε πούστη και αυτό μπορεί να είναι! 50:50...ποιο θα διαλέξει η τυχερούλα η m13; ΤΟ ΛΑΘΟΣ.......
Σκατά. Η υπόλοιπη μέρα ήταν βυθισμένη ανάμεσα στην απογοήτευση και την κούραση και τις Συμφωνίες του Γύρου της Ουρουγουάης- οι οποίες είναι πολλές ρε φίλε, πάρα πολλές.

Αύριο δίνω ΔΙΕΘΝΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ και καίγεται ο κώλος μου.
Χαιρετώ, πάω για ατελείωτο και βαρετότατο διάβασμα...ένα διάλειμμα δε μπορεί να κρατήσει για πάντα, δυστυχώς.