Εφιάλτης.

διάλειμμα...επιτέλους!
κοιμήθηκα χθές στις 4 γιατί ένα μουνόπανο έκανε κόντρες με τον εαυτό του έξω από το σπίτι μου νυχτιάτικο και ξύπνησα ημιθανής στις 8. Ήπια ένα σκατοκαφέ πρώτης τάξεως, ενώ στο κεφάλι μου χόρευαν κάτι πεθαμενατζίδικα ελληνικά που είχε βάλει η καθαρίστρια το πρωί στη διαπασών.
΄Εκανα ένα ντους (αμερικανιά αμερικανιά, αλλά είναι το καλύτερο ξύπνημα), ευτυχώς για πρώτη φορά στην ιστορία της θολής πρωινής ζωής μου, είχε ΖΕΣΤΟ νερό, άνοιξα τη laptopara μου, έκανα τις καθημερινές μου περιπλανήσεις στο ίντερνετ ένα δεκαλεπτάκι (μα τί πρεζάκι που είμαι, λες και δε θα μπορούσα να αντέξω αν δεν το άνοιγα το μπουρδέλο!), ντύθηκα και έκανα να φύγω, προς εκκίνηση της δυσκολότερης και πιο παραφορτωμένης μέρας της ζωής μου!
Με μεγάλη μου έκπληξη, ο κοιμησμένος μου εγκέφαλος μου θύμησε πως για σήμερα μία extra δυσκολία της τελευταίας στιγμής θα πήδαγε διάθεσή μου μέχρι τελικής πτώσεως: σήμερα ΔΕ ΘΑ ΕΙΧΑ ΑΜΑΞΙ!
(βέβαια,αμάξι δε θα ξαναέχω ΠΟΤΕ γιατί πήγαν και το πούλησαν χωρίς να ειδοποίησουν εμένα που το οδηγάω τα τελευταία 3,5 χρόνια και έχω σκάσει πάνω από ένα εκατ. σε βενζίνες για το μπουρδέλο, αλλά θα εκδικηθώ τους πάντες βγάζοντας δίπλωμα για μηχανή που θα οδηγάω ΧΩΡΙΣ ΚΡΑΝΟΣ με 300 χλμ την ώρα)
"δε γαμιέται, θα πάρω το τρένο" σκέφτηκα, και όλο όρεξη ξεκίνησα προς το σταθμό.
ΠΡΩΤΟ ΣΚΑΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: με περίμεναν 3 γριές-πολύ γριές όμως ρε φίλε, πα πα- για να μου ζητήσουν ακριβείς πληροφορίες για το πώς να βγάλουν εισιτήριο, πού θα βάλουν τα λεφτά, τί θα πατήσουν, που θα το ακυρώσουν και εν συνεχεία, με ακολούθησαν και όλο μανία(θυμίζω στις 9 το πρωί την τρέλα μου!) με ρωτούσαν για το πώς ακριβώς θα μπούν στο THE MALL,που ήταν και ο τελικός προορισμός τους(!!!!!). Τί να κάνω, έσφιξα τα δόντια, άνοιξα και λίγο τα χειλάκια μου, ίσα ίσα να φαίνονται τα δόντια μου μέσα από το ψεύτικό μου χαμογελάκι και τις εξυπηρέτησα λές και είχα μία ταμπέλα που έγραφε ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ καρφωμένη στον κώλο μου τα τελευταία 100 χρόνια !
ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΚΑΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: έπρεπε να δώ την αντιπαθέστατη γουρουνόφατσα ενός ελεγκτή μπροστά μου να μου ζητάει πάσο, εισιτήριο και να ανεχτώ τις ελιοματάρες του να κοιτούν μία εμένα, μία τη φωτό του πάσο, μία εμένα, μία τη φωτό...και μετά να γουρλώνει τις ελιοματάρες του σα βόδι. "οκ ρε μαλάκα, η φωτό είναι 5 ετών και τί έγινε; βαριόμουν να πάω να βγάλω καινούργια για το πάσο, λες ο σκοπός της ζωής μου να είναι να κλέβω τον προαστιακό και μάλιστα με πλαστό πάσο;;" σκέφτηκα ενώ του χαμογελούσα σαν την ηλίθια με την τσίμπλα στο μάτι-9 η ώρα το πρωί υπενθυμίζω!
Με τα πολλά, βγαίνω από το γαμώτρενο, χαιρετάω και τις γριές που αν δεν τις χαιρετούσα θα πέθαιναν από τη στεναχώρια τους οι ορεξουλόγριες και μπαίνω στο σταθμό του μετρό τρέχοντας, για να προλάβω να προσπεράσω όλο το αργοκίνητο κοπάδι που βάδιζε σιωπηρό προς την καθημερινή πρωινή του δουλειά.
Τρέχω λοιπόν, λαχανιάζω, μου βγαίνει η γλώσσα να προσπεράσω έναν παππού που ανέβαινε σφαίρα τις σκάλες και...ΕΚΤΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ. Όχι το μετρό...τα μηχανήματα που βγάζεις εισιτήριο. Πηγαίνω στο δίπλα. Τα ίδια. Πάραδίπλα. Τα ίδια. Πιο κεί; ΟΥΦ, λειτουργεί! Βγάζω το γαμωεισιτήριο, το επικυρώνω, τρέχω τρέχω τρέχω, ξανατρέχω και επενατρέχω-σημειωτέον κράταγα και καμιά 5αριά κιλά σε βιβλία- τρέχω, παραλίγο να σαβουρωθώ στα σκαλιά και...ΜΟΛΙΣ ΕΦΥΓΕ ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ!
Κοιτάω τον πίνακα ανακοινώσεων...ΜΑΥΡΗ ΠΙΣΣΑ.
Όταν το μετρό ήρθε κανά δεκάλεπτο μετά, περιμέναμε άλλο ένα 10λεπτο να φύγει. Και όχι μόνο έφτασε με καθυστέρηση στη Δουκίσσης, αλλά εκεί που ήμασταν προς Εθνική Άμυνα-δηλαδή είχα άλλους 300 σταθμούς μέχρι τον τελικό προορισμό μου- πλακωνόμαστε στα φρένα καρακατααγχωμένοι και ΚΟΚΚΑΛΩΝΕΙ το μετρό στη μέση του ΤΙΠΟΤΑ για κανά 7 λεπτο. (περιττό να πώ πως προσπαθούσα να διαβάσω μέσα στο μετρό και απέναντί μου είχαν κάτσει 2 γριές που κουτσομπόλευαν όποιον άρρωστο-βαριά-ήξεραν και δεν ήξεραν, μπλιάχ, άκουσα όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για παππούδες με σιχαμένες αρρώστιες και με ακόμα πιο αηδιαστικές μεθόδους θεραπείας, δε θα επεκταθώ για ευνόητους λόγους)

Όταν έφτασα στο Σύνταγμα ήταν 11 παρά 20.

Πόση γκαντεμιά μπορεί να διακατέχει έναν άνθρωπο για να του συμβούν όλα αυτά μέσα σε 2 ώρες από τη στιγμή που ξύπνησε;
ΚΑΘΟΛΟΥ μπροστά σε αυτό που επακολουθεί...
Έφτασα στη σχολή, μπήκα στο ΚΨΜ (έτσι το λέω) και την ώρα που έπαιρνα καφέ, παρατήρησα 5 μαλάκες- 2 μπάζα και 3 ΓΚΟΜΕΝΕΣ- να με κοιτάνε και να με κουτσομπολεύουν και να γελάνε και και και...
Γυρνώ ατάραχη πρός το μέρος τους: ΤΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΧΕΤΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ; φώναξα...το βούλωσαν...ένα γελάκι μόνο διέκρινα από μία κότα της παρέας...ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΡΕ ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΟΙ ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΗΔΕΣ, GET A FUCKIN' LIFE!... το βούλωσαν οριστικά.
Ήταν το μόνο σκηνικό της ημέρας που χειρίστικα ΕΓΩ αποκλειστικά. Όλα τα άλλα τα είχε αναλάβει η θεωρία του χάους παρέα με τη γκαντεμιά μου.
Ανεβαίνω στο αμφιθέατρο, παίρνω τα θέματα στα χέρια μου...murtiple choice
ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ, πάντα διαλέγω το λάθος. Πάντα! Ακόμα και αν διαλέξω το άλλο από αυτό που έχω αποφασίσει ΛΑΘΟΣ θα είναι!
ΟΚ, σκέφτηκα, ΑΤΟΠΟ, θα με σώσει η μέθοδος του ΑΤΟΠΟΥ...α..άτοπο...β άτοπο...γ...αυτό είναι...δ....όχι ρε πούστη και αυτό μπορεί να είναι! 50:50...ποιο θα διαλέξει η τυχερούλα η m13; ΤΟ ΛΑΘΟΣ.......
Σκατά. Η υπόλοιπη μέρα ήταν βυθισμένη ανάμεσα στην απογοήτευση και την κούραση και τις Συμφωνίες του Γύρου της Ουρουγουάης- οι οποίες είναι πολλές ρε φίλε, πάρα πολλές.

Αύριο δίνω ΔΙΕΘΝΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ και καίγεται ο κώλος μου.
Χαιρετώ, πάω για ατελείωτο και βαρετότατο διάβασμα...ένα διάλειμμα δε μπορεί να κρατήσει για πάντα, δυστυχώς.