The calm before the storm

Νιώθω πως αιωρούμαι στο κενό. Είναι το συναίσθημα που με καταλαμβάνει λίγο πριν γίνει κάτι σοβαρό, λίγο πριν αλλάξουν τα πράγματα τελέιως και η ζωή μου εκτροχιαστεί για άλλη μία φορά στο άγνωστο. Μέχρι τώρα ξέρω τί έγινε...από εδώ και πέρα δεν έχω ιδέα τί θα γίνει.

Τί απαίσια αναμονή και συνάμα, τί τέλεια τελευταία ευκαιρία να σκεφτεί κανείς τί θα επακολουθήσει. Λίγο πριν τις μεγάλες αλλαγές. Σημείο σταθμός...κατάσταση που πάντοτε θα θυμάμαι στη ζωή μου, είτε επακολουθήσει κάτι καλό, είτε επακολουθήσει κάτι κακό (που είναι και το πιο πιθανό).

Ήρεμα και όμορφα, πίνω τον καφέ μου και περιμένω τους ψυχρούς εκτελεστές να μου τινάξουν τη ζωή στον αέρα. Δεν αγχώνομαι, δεν ταράζομαι, δεν ανησυχώ...στη χειρότερη των περιπτώσεων θα αλλάξει η ζωή μου. Λίγο πριν τη μεγάλη στροφή...όλα γύρω μου αμίλητα, ακίνητα, παγωμένα στο χρόνο. Περιμένουν κι αυτά με τη σειρά τους να έρθει καλπάζουσα μες στην καταιγίδα η αλλαγή.

Αντικείμενα και άνθρωποι ανίκανοι για το οτιδήποτε πέραν της αναμονής.
Αναμονή...κενό...ένα τίποτα που έχει σκεπάσει τα πάντα.
Και όσο πλησιάζει η ώρα, τόσο ανοίγουν τα μάτια διάπλατα στην προσπάθεια να παρατηρήσουν από μακριά αυτό που θα επακολουθήσει...μια θλίψη κάνει την παρουσία της στην καρδιά, που βουβή περιμένει κι αυτή τις εξελίξεις...θλίψη για όσα θα μείνουν πίσω, και θα κλειδωθούν για πάντα στο παρελθόν.

Θλίψη για όσα πόνεσε, μόχθησε, πάλεψε...θλίψη για αυτά που τελικά δεν άξιζαν...ή μήπως απογοήτευση;