Tuesday, March 07, 2006

Βαρεμένοι άντρες!


Όταν ήμουν μικρή, είχα ορκιστεί πως όταν γίνω 18 και βγάλω δίπλωμα αυτοκινήτου, όπου οδηγήσω και βρεθώ, θα τσιγκλάω αγοράκια, θα τα φλερτάρω, έτσι, για να ισορροπήσω λίγο τις καταστάσεις, αφού σε περπάτημα ενός χλμ θα είχα μετρήσει και 70 μαλάκες που θα μου κόρναραν, θα μου έλεγαν μαλακίες, ενίοτε θα μετατρέπονταν σε χονδροειδείς τσίμπουρες...

Πήρα το δίπλωμα, πήρα και το αυτοκίνητο. Ποτέ μου όμως δεν ενόχλησα περαστικό. Βλέπετε μεγάλωσα κι έγινα ένας φυσιολογικός άνθρωπος και ουδέποτέ θέλησα να ενοχλώ τον κόσμο εκεί που περπατάει αμέριμνος ή να του σπάω τα νεύρα και να του χαλάω την ηρεμία στα καλά του καθουμένου.

Αμ έλα που αυτές τις ημέρες δεν έχω αυτοκίνητο...εκεί λοιπόν που αμέριμνη έκανα την καθημερινή μου βόλτα και άκουγα το stand by me στο ραδιόφωνο του κινητού, περνάει μία bmw, (ξέρετε, από αυτές που πάει βόλτα αυτός και ο σκύλος του-πιο πολύ σα μαύρη μπανιέρα μου φάνηκε αυτό το πανηλίθιο κατασκεύασμα παρά σαν γκομενοπαγίδα, όπως θα ήθελε να πιστεύει ο μεσήλιξ οδηγός της) και ΤΣΟΥΥΥΥΥΥΥΠ φρενάρει...

Του δίνω 10 δεύτερα να εξαφανιστεί, και συνεχίζω να περπατάω.
ΒΑΖΕΙ ΟΠΙΣΘΕΝ.
ΕΡΧΕΤΑΙ.

'Ξέρω πως αυτό είναι αλλόκοτο και πως θα με αποπάρεις, αλλά πές μου! όταν βλέπεις κάτι ωραίο τί να κάνεις;'

Τον κοιτάω αποσβωλομένη. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να του απαντήσω 'Το βλέπεις, αρκείσαι σε αυτό και το προσπερνάς'.
Όμως σιγά και μην του απαντούσα, ήταν ένα χοντρογούρουνο που βρώμαγε χρήμα από χιλιόμετρα!
Τα μάτια του ήταν τί να πω, κόκκινα σαν του Terminator, δεν ξέρω τί σκατά μπορεί να είχε πιει το τυπάκι. Ήταν γύρω στα 40, τί γύρω, ΠΑΤΗΜΕΝΑ, και ήταν τύπος ' Θαμπώσου γκομενάκι, εγώ και το αμάξι μου σου δίνουμε σημασία'.

Του χαμογελάω όπως θα χαμογελούσα σε έναν τρελό από δήθεν κατανόηση και του λέω αποφασιστικά :
-Λοιπόν...εγώ τώρα θα φύγω από εκεί. (το εκεί ήταν ένα απέραντο αμπέλι, στο οποίο ο μπεμβομαλάκας δε μπορούσε να εισέλθει)
Έκανα μεταβολή κι έφυγα.

Δεν τελειώνουμε εκεί....όοοοοχι!
Έπρεπε να χάσω τουλάχιστον μισή ώρα από τη ζωή μου να τον αποφύγω γιατί με ακολουθούσε από τους γύρω δρόμους. Άκου ρε, να μη μπορώ να πάω σπίτι μου επειδή ο άλλος είναι βαρεμένος!

Έλεος, ρε Ελληναρά, το καμάκι έχει και τα όριά του!
Και κατάλαβε επιτέλους ότι
Ο ΑΚΡΙΒΟΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΕΙ ΤΟ ΚΑΜΑΚΩΜΑ ΚΑΝΕΝΟΣ ΑΞΙΟΛΟΓΟΥ ΘΗΛΥΚΟΥ!